اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٤٢ - رأفت مؤمنان نسبت به يكديگر

روح مؤمنان واقعى را مى‌نوازد و دل رحيم و دريايى آن بزرگوار، كم‌ترين ناراحتى پيروان خويش را بر نمى‌تابد و رنج امّت، نخست روح لطيف او را آزرده مى‌سازد:

«لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ انْفُسِكُمْ عَزيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَريصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنينَ رَءُوفٌ رَحيمٌ»[١]

بى ترديد، پيامبرى از خود شما به سويتان آمد كه بر او سخت گران است شما در رنج بيفتيد، بر هدايت شما حريص، و نسبت به مؤمنان، مهربان و رحيم است.

رأفت مؤمنان نسبت به يكديگر

مؤمنان همواره از دو محور خدا و پيامبر، مورد رأفت و مهربانى‌اند؛ خداوند از درياى بيكران رحمت و نعمت خويش، بدانان تفضّل و انعام مى‌كند و دمادم فيض ربوبى بر مؤمنان فرو مى‌ريزد و رسول خدا ٦ نيز با دلى رؤوف و مهربان، مردم را براى يافتن طريق سعادت راهنمايى مى‌كند و پر واضح است كه هيچ گونه بخل و تنگ چشمى به درياى رحمت الهى و حريم مقدس نبوى راه ندارد، همچنين فرشتگان مقرّب الهى نيز گاه و بيگاه براى سعادت و بهروزى مؤمنان، دست به دعا بر مى‌دارند و چنين مى‌سرايند:

«... رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَىْ‌ءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذينَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا سَبيلَكَ وَقِهِمْ عَذابَ الْجَحيمِ»[٢]

[١] - توبه( ٩)، آيه ١٢٨.

[٢] - غافر( ٤٠)، آيه ٧.