اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٤٣ - رأفت مؤمنان نسبت به يكديگر

پروردگارا تو با رحمت و دانش خويش بر همه چيز احاطه دارى، بنابراين، كسانى را كه توبه كرده و راه تو را دنبال مى‌كنند، بيامرز و آنان را از عذاب دوزخ نگه‌دار.

بر اين اساس، مؤمنان از زمين و آسمان، مورد عنايت و رأفت قرار دارند و در سلوك الى اللّه و پيمودن راه تكامل، غرق نعمت و رحمتند، از اين رو در ميان خويش نيز بايد رشته رأفت و رحمت را برقرار و محكم سازند و نسبت به يكديگر مهربان و دلسوز باشند؛ سعادت و كاميابى همديگر را طلب كنند، برادرانه در رفع مشكلات هم بكوشند و دل خود را از محبت به ديگران مالامال سازند و خشم و نفرت خويش را ارزانى ضد خدايان نمايند. چنين امرى هم سفارش قرآن و روايات و هم خواست فطرت انسانى است:

الف- ديدگاه قرآن‌

قرآن كريم، ويژگى مهمّ پيروان واقعى اسلام را مهربانى نسبت به يكديگر و تنفّر و انزجار از دشمنان اسلام دانسته مى‌فرمايد:

«مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَالَّذينَ مَعَهُ اشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ ...»[١]

محمّد ٦ فرستاده خداست و كسانى كه با او هستند، بر كفار سختگير و با همديگر مهربانند.

پيشواى ششم در توضيح اين آيه فرموده است:

[١] - فتح( ٤٨)، آيه ٢٩.