اصول اخلاق اجتماعى - پژوهشکده تحقيقات اسلامي سپاه - الصفحة ٤٤ - رأفت مؤمنان نسبت به يكديگر

بر مسلمانان لازم است كه در پيوند و همكارى بر مهربانى و مواسات با نيازمندان و عطوفت نسبت به يكديگر تلاش كنند تا چنين شوند كه خداوند در اين آيه فرموده است.[١]

پيام لطيف اين آيه آن است كه اگر كسى ادّعاى مسلمانى كند، ولى نسبت به مؤمنان رؤوف نباشد يا نسبت به دشمنان آنان كينه و دشمنى نورزد، در واقع مسلمان نيست و در ايمان چنين افرادى بايد ترديد كرد.

اين مطلب تحت عناوينى چون «توّلى و تبّرى»- در فروع دين و «حبّ و بغض فى اللّه»- در اخلاق اسلامى- و ... مطرح است و هرگز قابل خدشه نيست.

از سوى ديگر، دوستى و مودّت مؤمنان با تقوا عطيّه‌اى الهى شناخته شده و در قرآن آمده است:

«انَّ الَّذينَ امَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدّاً»[٢]

مسلّماً كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام مى‌دهند، به زودى خداوند رحمان براى آنان محبتى در دل‌ها قرار مى‌دهد.

و با صراحت مى‌فرمايد:

«لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْاخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا ابائَهُمْ اوْ ابْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشيرَتَهُمْ ...»[٣]

[١] - اصول كافى، ج ٢، ص ١٧٤.

[٢] - مريم( ١٩)، آيه ٩٦.

[٣] - مجادله( ٥٨)، آيه ٢٢.