جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٨٣ - ٣ احسان خداوند نسبت به اهل ایمان

شماره ٤: احسان و نیکی

· قال اللّه الحكيم: (إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ الَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ).[١]همانا خداوند يار و ياور متّقین و نيكوكاران است.

· قال الصادق٧: (يَعيشُ النّاسُ بِاِحْسانِهِمْ اَكْثَرَ مِمّا يَعيشونَ بِاَعْمارِهِمْ وَ يَموتون بِذُنوبِهِمْ اَكْثَرَ مِمّا يَموتونَ بِآجالِهِمْ) مردم، بيش از آن كه به اجل و عمر طبیعی خود زندگى كنند، به احسان و نيكوكارى خود، زندگى مى‌كنند و بيش از آن كه به اجل طبیعی خود بميرند، بر اثر گناهان خود مى‌ميرند «یعنی احسان به دیگران اجل انسان را به تاخیر انداخته و به عکس آن گناه، اجل او را به پیش می‌آورد. این امر موجب می‌شود که اکثر مردم به اجل طبیعی خود نمیرند زیرا احسان و گناهان موجب تقدیم یا تاخیر اجل آنان می‌شود.»[٢]

شرح كوتاه: احسان و نیکی به دیگران سیره مستمرّ اولیای الهی بوده و در متون دینی سفارش اکید به آن شده ‌است. خصوصا نسبت به نزدیکان مثل پدر و مادر، همسایگان، برادران مؤمن و نیز کسی‌که قبلاً به فرد احسان کرده ‌است. در دین مبین اسلام سفارش شده در معاشرت با مردم سعی کنید دست شما اعلی و بالاتر از دیگران باشد. به این معنی که اگر دیگران به شما احسانی کردند، شما سعی کنید بیش از احسان آنان، تلافی کرده و از آنان پیشی بگیرید.

[١].[١٢١] سوره نحل، آيه ١٢٨.

[٢]. دعوات الراوندى، ص ٢٩١، ح ٣٣.