جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ١٣٣ - ١٧ اخلاص در كمك به نيازمندان

از هر مهلکهای نجات پیدا میکند. تمام سعادتها در پرتو ی اخلاص است و با اخلاص درهاي رحمت به روي انسان باز میشود و خلاصی از تعلقات دنیا بوسیله آن حاصل می‌شود. در مقابل دل بستن به ظواهر و شئونات زندگی دنیا، مانع باز شدن درهای رحمت الهی میشود.[١]

١٥. اخلاص و عظمت روحى

امام سجاد٧ همواره بطور ناشناس و پنهانى به منزل پسر عموى خود رفته و به او پول می‌داد. او هم پول را می‌گرفت و بعد از تشكر می‌گفت: خدا به على بن الحسين جزاء خير ندهد كه به من كمك نمى‌كند با این که با من خویشاوندی دارد ولی این مرد ناشناس کمک می‌کند. امام سجاد اين انتقاد را از پسر عموى خود می‌شنيد اما صبر و تحمل می‌كرد و خود را معرفى نمى‌كرد. وقتى آن حضرت از دنيا رفت پسر عموى آن حضرت تازه فهميد كسى كه به او پول می‌داده خودِ امام سجاد بوده ‌است لذا همواره بر سر قبرش می‌رفت و بر او گريه مى‌كرد. [٢]

نکته: اطعام به صورت مخفیانه سیره دائمی اولیای الهی بوده است. مشابه این داستان از امیرالمؤمنان علی ٧ و سایر ائمه به صورت متعدد نقل شده است. علت این اطعام مخفیانه ممکن است از این جهت باشد که اولاً: بخشش‌های پنهایی فضیلت بیشتری دارند. ثانیاً: عزت و احترام نیازمندان حفظ می‌شود. ثالثاً: به اخلاص نزدیک‌تر است.

در نقل دیگری آمده که سیره امـام صادق٧ چنین بود که در تاریکی شب و به صورتی که چهره خود را می‌پوشاند، کیسه‌ای را بر دوش می گرفت که در آن نان و گوشت و قدری پول بود و به منزل نیازمندان می رفت و آن‌ها را میان آنان تقسیم می‌کرد. تازه بعد از وفات امام صادق٧ متوجّه شدند که آن شخص حضرت صادق

[١].[١٩٤] اصول کافی، کلینی، محمد بن یعقوب، ط الاسلامية، ج٢، ص٤٦٨.

[٢].[١٩٥] کشف الغمه، ج٢، ص٣٠٣.