مردم سالارى دينى و نظريه ولايت فقيه - مصباح يزدي، محمد تقي - الصفحة ٦٧
الف- آشنايى با درد محرومان جامعه
از ديدگاه حضرت امام و رهبران حكومت، مردمسالارى دينى از درون مردم برخاستهاند و رنج و محنت محروميت را چشيدهاند و چنان نيست كه بيگانه از درد مردم باشند.
«يكى از عنايات بزرگى كه خداى تبارك و تعالى به جمهورى اسلامى و اين نهضت اسلامى عنايت فرمود، اين است كه متصديان امور، چه آنهايى كه در مجلس خدمت مىكنند و چه آنهايى كه در دولت خدمت مىكنند و چه آنهايى كه در ارتش هستند، همه آنها از آن قشر مرفّه نيستند».[١]
ب- رفاه طلبى و ثروت اندوزى، آفت نظام اسلامى
حضرت امام معتقدند مادامى كه رهبران جامعه از قشر محروم جامعه برآمده و با درد و محنت آنان آشنا باشند، هيچ آسيبى نظام را تهديد نمىكند و در مقابل، رفاه زندگى، عافيت طلبى و دورى رهبران از مردم را از آسيبهاى مردمسالارى دينى برمىشمرند.[٢]
ج- خاستگاه مردمى
رهبران حكومت مردم سالار برآمده از تودههاى مردماند:
«اينها چهرههايى هستند از خود ملت و چهرههايى هستند كه از تودههاى مردم هستند.»
د- ساده زيستى
وقتى خاستگاه رهبران حكومت اسلامى، تودههاى مردم بوده و طعم فقر و محروميت را چشيده
[١] - همان، ج ١٦، ص ٢٦٣.
[٢] - همان، ج ١٦، ص ٢٦٣، ج ١٩، ص ١٨٨؛ ج ٢: ص ١٢٩.