مردم‌سالارى دينى نظريه‌اى سياسى در ساحت انديشه سياسى اسلام است. ويژگى مهم اين نظريه آن است كه در گفتمان انقلاب اسلامى طرح و در مقام عمل عينيت يافت. هر نظريه سياسى در بردارنده توصيف و تجويز است. هدف نظريه مردم‌سالارى در گام نخست توصيف وضعيت موجود مى‌باشد و مى‌كوشد تصوير نسبتا جامعى را به مخاطبان خود عرضه كند. در اين راستا حضرت امام به عنوان پايه‌گذار مردم‌سالارى دينى سعى ارائه تصويرى روشنگر از سياست در رويكرد نظرى و عملى دارد. نگاهى عميق و آسيب‌شناسانه و سپس تلاشى دامن‌گير در جهت رفع كاستى‌ها و نقايص. ازاين‌رو مى‌توان گفت كه هدف ديگر نظريه مردم‌سالارى رفع خلأها، كمبودها و جستارى براى فهم عناصر تشكيل دهنده جامعه خوب است. يكى از نويسندگان معاصر دراين‌باره مى‌گويد:

«به نظر مى‌رسد كه تقريبا تمامى نظريه‌پردازان سياسى از مشاهده بى‌نظمى در زندگى سياسى آغاز مى‌كنند ... اكثر نظريه‌پردازان آثار خود را در زمانى نگاشته‌اند كه به طور فزاينده احساس مى‌كردند جامعه‌شان دچار بحران است.»[١] هجوم غرب در دو سده گذشته به ايران و جهان اسلام از سويى، و سيطره حكومت‌هاى استبدادى از سوى ديگر مهم‌ترين پريشانى و نگرانى متفكران اسلامى در

[١] - توماس اسپريگنز، فهم نظريه‌هاى سياسى، فرهنگ رجايى، تهران، آگاه، ١٣٦٥، ص ٤٣.