براى حلّ اين اشكال، برخى از نظريه‌پردازان و دانشمندان علوم سياسى گفته‌اند ما بالاخره چاره‌اى نداريم كه انتخابات اوّل را بر مبناى يك‌سرى قوانين و مقرّرات برگزار كنيم. به عنوان مثال فرض كنيد انتخاباتى را براساس اين قوانين و مقرّرات برگزار مى‌كنيم:

الف- حداقلّ سنّ رأى دهندگان ١٦ سال است؛

ب- زنان حقّ انتخاب شدن و انتخاب كردن ندارند؛

ج- در مورد نامزدهاى انتخاباتى هيچ سطح خاصّى از تحصيلات و مدرك علمى معتبر نيست؛

د- حدّاقل آراى لازم براى انتخاب شدن، يك سوم كلّ آراى مأخوذه مى‌باشد؛

ه- حدّاقلّ سنّ انتخاب شوندگان ٢٠ سال مى‌باشد.

پس از آنكه انتخابات را براساس اين قوانين و مقرّرات برگزار كرديم و اوّلين دولت و مجلس را تشكيل داديم، آن‌گاه اين اوّلين دولت و مجلس تصويب مى‌كند كه اين انتخابات برگزار شده با همين قوانين و مقرّرات معتبر است و بدين صورت اين اوّلين انتخابات، وجهه و پشتوانه قانونى و معتبر پيدا مى‌كند. البتّه براى انتخابات بعد بايد اين اوّلين دولت و مجلس تصميم‌گيرى كند كه ممكن است همين قوانين و مقررّات را ابقا كند و ممكن هم هست برخى يا همه آنها را تغيير دهد. ولى بالاخره به طريقى كه بيان شد مشكل اوّلين انتخابات و اعتبار قانونى آن حل مى‌شود.

بسيار روشن است كه اين پاسخ، پاسخ صحيحى نيست و مشكل را حل نمى‌كند.