پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١٠ - در گستره قرآن كريم

و دلباخته قرآن كريم و علوم آن بود و اين دلدادگى در برنامه روزانه و دعاهاى آن حضرت و اهميت دادن ايشان به خواندن، تدبر، تفسير، آموزش و عمل به قرآن چنان آشكار است كه جاى هيچ شبهه‌اى در اين حقيقت به‌جا نمى‌گذارد كه آن حضرت قرآن ناطق و تجسم عينى تمام آيات درخشان قرآن، اين معجزه جاويد خداوندى بودند.

حال فقراتى از دعاى آن حضرت در ختم قرآن را به آنچه درباره اهميت دادن آن حضرت به قرآن گفتيم ضميمه مى‌كنيم تا نهايت اهميت امام عليه السّلام به قرآن بيش از پيش آشكار شود:

خدايا مرا يارى نمودى تا تلاوت كتابت را به‌پايان برسانم، همان كتابى كه آن را چون نورى براى ما فروفرستادى و آن را بر هرمكتب ديگرى كه پيش از آن فروفرستادى چيره ساخته بر هرحديث ديگرى كه بيان داشته‌اى برترى بخشيده‌اى، كتابى كه آن را معيار ساختى و حلال و حرامت را به وسيله آن جدا كرده‌اى و قرآنى كه احكام شريعت خود را به آن آشكار ساخته‌اى، كتابى كه آن را براى بندگانت تفصيل و تشريح فرموده‌اى و وحيى كه بر پيغمبرت محمد صلّى اللّه عليه و آله فروفرستاده‌اى، آن را نورى قرار داده‌اى تا ما در پرتو پيروى از آن در تاريكى‌هاى نادانى و گمراهى راه را از بيراهه بازشناسيم و شفايى براى آن‌كس كه از سر صدق به آن گوش فرادهد، ترازوى عدالتى كه زبانه‌اش جز به درستى نگرايد و نور هدايتى كه تابش برهانش از برابر ديد بينندگان خاموش نگردد، پرچم نجاتى كه هركس آهنگ رسيدن به سنت آن را داشته باشد گمراه نشود و هركه به دست‌آويز عصمتش درآويزد دست نابودى به او نرسد، خدايا حال كه ما را بر تلاوت آن يارى نمودى و لكنت زبان ما را با عبارات نيكوى آن باز كردى، ما را از كسانى قرار ده كه آن را آنچنان كه شايسته است نگاه مى‌دارند، و با اعتقاد به تسليم در برابر آيات محكم آن تو را بندگى مى‌كنند و