پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٧٤ - ٥ حج

هركس حج به‌جاى آورد گناهانش آمرزيده و بهشت بر وى واجب مى‌شود، عملش از نو آغاز گشته و خود، خانواده و مالش محفوظ ميگردد[١].

و فرمود:

كسى كه ميان صفا و مروه سعى كند ملائكه برايش شفاعت مى‌كنند[٢].

وقتى حاجيان از مكه بازمى‌گشتند امام سجاد عليه السّلام مردم را به گراميداشت آنان توصيه كرده و مى‌فرمودند:

هنگام بازگشت حاجيان از حج را به فال نيك بگيريد و پيش از اينكه گناه در زندگى آنان داخل شود نزدشان رفته، با آنان مصافحه كرده و آنان را گرامى داريد تا در اجرشان شريك شويد[٣].

امام سجاد عليه السّلام مانند پدرش امام حسين و عمويش امام حسن عليهما السّلام چندين بار پياده به حج رفت و بيست بار سوار بر ناقه‌اش كه با آن بسيار مدارا مى‌كرد حج به‌جا آورد.

ابراهيم بن على گويد: در سفر حج با على بن الحسين همسفر بودم كه ديدم ناقه آن حضرت در حركت كندى مى‌كرد، امام چوبدستى خود را به سمت آن حيوان گرفت اما دست خود را پس كشيد و گفت: «آه من القصاص ...؛ آه از قصاص [خداوند]»[٤].

چون امام زين العابدين آهنگ سفر حج مى‌فرمود، قاريان و دانشمندان گردش جمع مى‌شدند چراكه آنان همواره از ايشان كسب دانش، شناخت، حكمت و ادب مى‌كردند. سعيد بن مسيب مى‌گويد: تا على بن الحسين عليه السّلام از مكه خارج نمى‌شد قرّاء از مكه خارج نمى‌شدند، و ما به همراه امام سجاد عليه السّلام‌

[١] . فروع كافى ٤/ ٢٥٢.

[٢] . من لا يحضره الفقيه ٢/ ٢٠٨ ح ٢١٦٨.

[٣] . بحار الأنوار ٩٩/ ٣٨٦ با اختلاف در الفاظ.

[٤] . الفصول المهمة/ ١٨٩.