پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٧٦ - ٥ حج

رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله هستم مرا در امان نمى‌دارد، چراكه خداوند در قرآن مى‌فرمايد: فَلا أَنْسابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَ لا يَتَساءَلُونَ؛ پس آنگاه كه در صور دميده شود، [ديگر] ميانشان نسبت خويشاوندى وجود ندارد، و از [حال‌] يكديگر نمى‌پرسند[١]، شفاعت جدّم نيز مرا در امان نمى‌دارد، چراكه خداوند متعال مى‌فرمايد: وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‌؛ و جز براى كسى كه [خدا] رضايت دهد، شفاعت نمى‌كنند[٢] و خداوند درباره رحمت خود اينگونه فرموده است: إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ؛ ... رحمت خدا به نيكوكاران نزديك است)[٣] و نمى‌دانم كه آيا از نيكوكاران هستم يا نه؟![٤].

طاووس گويد: على بن الحسين را ديدم كه پس از نماز عشاء تا سحر طواف و عبادت مى‌كرد، و چون كسى را نمى‌ديد سر به آسمان بر مى‌داشت و با خدا چنين مناجات مى‌كرد:

خداوندا ستارگان آسمانت افول كرده، چشمان بندگانت به خواب رفته، اما درهاى رحمتت همچنان به روى درخواست‌كنندگان گشاده است، آمده‌ام تا مرا بيامرزى و مورد رحمت قرار داده و در روز قيامت روى جدم پيامبر را به من بنمايى.

سپس گريست و گفت:

به عزت و جلالت سوگند اگر گناهى مرتكب شدم قصدم مخالفت با تو نبوده و در هنگام معصيت ترديدى در وجودت نداشته و مى‌دانستم كه گنهكاران را كيفر مى‌دهى اما قصدم اين نبود كه خود را به عمد در معرض كيفرت قرار دهم بلكه نفسم مرا فريب داد و پرده‌اى كه بر زشتكارى‌هايم پوشانيدى مرا مغرور كرد حال چه‌كسى مرا از عذابت نجات خواهد داد و اگر ريسمان نجاتت را از من ببرى به كدامين ريسمان چنگ توانم انداخت.

[١] . مؤمنون/ ١٠١.

[٢] . انبياء/ ٢٨.

[٣] . اعراف/ ٥٦.

[٤] . بحار الأنوار ٤٦/ ١٠١.