كنت عند أبی عبدالله٧ فسألنی رجل ما فعل غریمك؟ قلت: ذاك ابن الفاعلة فنظر إلیّ أبوعبدالله٧ نظراً شدیداً. قال فقلت: جعلت فداك إنّه مجوسی اُمّه اُخته فقال: أو لیس ذلك فی دینهم نكاحاً.[٧٥٠]

٦. ازدواج با مجوس

سألت أباجعفر٧ أیتزوّج المجوسیة؟ قال: لا.[٧٥١]

٧. مظائره مجوسی

قال: سألته عن مظائرة المجوسی ؟ فقال: لا.[٧٥٢]

٨. نماز خواندن در بیوت مجوس

لا تصلّ فی بیت فیه مجوسی و لا بأس بأن تصلّی و فیه یهودی أو نصرانی.[٧٥٣]

٩. مکاتبه با مجوس

سئل أبوعبدالله عن الرجل یکون له الحاجة إلی المجوس أو إلی الیهودی [...] فیکتب إلیه الرجل فی الحاجة العظیمة أیبدأ بالعلج و سلم علیه فی کتاب [...] قال: أما إن تبدأ به فلا و لکن تسلم علیه [...] فإن رسول الله قد کان یکتب إلی کسری و قیصر.[٧٥٤]

چنان که گفته آمد، تنوع موضوع‌های روایات فوق، نشان از دلمشغولی‌های مسلمانان در روابط روزمره با زرتشتیان حی و حاضر دارد (نظایر این دلمشغولی‌ها را همچنان می‌توان در حشر و نشر مسلمانان یزد یا کرمان با همجواران زرتشتی‌شان ملاحظه کرد). در عین حال، این نکته هم گفتنی است که در مجموعه منابع روایی اهل سنت، نمی‌توان موارد مشابهی با آنچه در فوق نقل شد، یافت. اگر از این نکته

[٧٤٩]. (ج٥، ص١٣٢)

[٧٥٠]. (ج٧، ص٢٤٠. نیز رک: همان، ص٢٣٩)

[٧٥١]. (ج٥، ص٣٥٧)

[٧٥٢]. (ج٦، ص٤٢. همچنین رک: ج٦، ص٤٣ـ٤٤)

[٧٥٣]. (ج٣، ص٣٨٩. نیز رک: ج٣، ص٣٨٧)

[٧٥٤]. (ج٢، ص٦٥٨)