در الکافی علاوه بر نام شهرها، از برخی شخصیت‌ها، اشیاء، حیوانات، غذاها و مانند آنها هم با نام فارسی یاد شده یا برای نام‌های فارسی، واژه‌های معادل عربی به کار رفته است. وفور این نام‌ها، شاهدی است بر روند تعامل میان دو فرهنگ ایرانی و اسلامی که مسلماً یک‌سویه نبوده است. در عین حال، مهم‌تر از این امر، وجود الفاظ فارسی در متن روایات منقول از ائمه اطهار یا تأکید بر تکلم آنان به زبان فارسی است که بدون تردید در چارچوب تعامل تاریخی میان دو زبان فارسی و عربی اهمیت دارد. برخی از واژه‌های مذکور از این قرارند:

باقالی و لوبیا (ج٦، ص٣٤٤)، موز (ج٦، ص٣٦٠)، ماش (ج٦، ص٣٤٤)، کرفس (ج٦، ص٣٩٦)، بادنجان (ج٦، ص٣٧٢)، خز و ابریشم (ج٦، ص٤٤٢ و ٤٥١ و ٤٥٢)، زنجبیل (ج٦، ص٤٢٥ و ٤٢٦)، سکنجبین (ج٦، ص٤٢٦)، ماست (ج٦، ص٣٣٨)، کتان (ج٦، ص٤٤٩)، فاخته (ج٦، ص٥٥١)، دسکره (ج٦، ص٢٥٢)، خوان (ج٦، ص٢٩٢)، بخور (ج٦، ص٥١٩)، طشت [تشت] (ج٦، ص٢٩١)، القباج [کبک]

[٧٥٧]. (ج٧، ص٣٠٩. نیز رک:همان، ص٣١٠)

[٧٥٨]. (ج٧، ص٤. نیز رک: ج٥، ص٢٤ و ج٣، ص٥٦٧)

[٧٥٩]. (ج٦، ص٤٤)

[٧٦٠]. (ج٧، ص٣٠٩)

[٧٦١]. (ج٧، ص١٤٥)