استفتاآت - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٨٩ - ج
س: ٦٢
- ١- در ابتداى جريان انقلاب اسلامى افغانستان افراد زيادى (كه اعضاى اصيل حزب حاكم خلق و پرچم بوده و اكثر آنان را قشر جوان تحصيل كرده تشكيل مىداد) خود را از حزب خلق و پرچم مجزّى نموده يا ملحق به مجاهدين شدند و يا از مسائل سياسى كنارهگيرى نمودند، تكليف مجاهدين از ديدگاه شرع مقدّس إسلام در مورد آنان چه مىباشد؟
٢- تعداد ديگرى كه [كه عضو احزاب مذكور نبودهاند] در أثر تبليغات و مكر و حيله حزب خلق و پرچم به آنان پيوسته و بعد از چندى دوباره از آنان جدا شده يا با مجاهدين إعلام همكارى نمودهاند و يا گوشهگيرى را اختيار كردهاند. تكليف مجاهدين در مورد چنين اشخاص چه مىباشد؟
لازم به تذكّر است كه اعضاء اصيل و سازمانى خلق و پرچم در ظاهر سخت إظهار ندامت و پشيمانى مىنمايند و دستورات دين مقدّس إسلام از قبيل نماز، روزه و ... را انجام مىدهند؟
ج
- تا كفر و ارتداد آنها به وجه شرعى ثابت نشود حكم سائر مسلمين را دارند، و در صورت ثبوت ارتداد گرچه توبه آنها قبول مىشود ولى حكم ارتداد با توبه ساقط نمىشود.
س ٦٣
- در بعضى از مناطق دور افتاده چون سطح آگاهى مذهبى مردم پايين است هنگام عصبانى شدن (حتّى روى كوچكترين مسائل و مناقشات) نعوذ باللّه به خدا و پيامبران و امامان عليهم السّلام و امامزادگان ناسزا مىگويند. آيا اين دشنام دادن و ناسزا گفتن، باعث ارتداد مىشود يا خير؟
ج
- مجرّد ناسزا گفتن موجب ارتداد نمىشود.