استفتاآت - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٤٩ - ج
س: ١٢
- ما زنان ايرانى مقيم پونه هندوستان تصميم گرفتهايم زبان انقلاب اسلامى باشيم و در اين راه با مشكلاتى رو به رو هستيم؛ در اين زمينه مسائلى داريم كه تقاضا مىكنيم پاسخ بفرمائيد:
١- تكليف زنى كه مردش او را مجبور كرده نماز نخواند و حجابش را بردارد چيست؟
٢- زنى كه بىحجاب است و حاضر نيست با حجاب شود آيا مىتواند عضو شوراى اسلامى باشد؟
٣- آيا حسينيّهاى كه در قديم از طرف شخص مسلمانى وقف شده مسلمانان حقّ دارند كه در آن بنشينند و درباره إسلام و جمهورى اسلامى بحث و گفتگو نمايند؟ اگر متصدّيان اين حسينيه بخواهند جلوى تبليغات اسلامى را بگيرند و بگويند اينجا محلّ نمازگزارى است تكليف چيست؟
٤- فرق بين ايرانى مسلمان مقيم با يك دانشجوى مسلمان پيرو خط إمام چيست؟ و تكليف ما زنان كه پيرو خط إمام و قرآن هستيم با كسانى كه بين ما و دانشجويان متعهّد به إسلام تفرقه مىاندازند و لو شوهر و فرزندان ما باشند چيست؟
٥- آيا صلاحيّت شوراى اسلامى زنان يا مردان متعهّد در خارج از كشور كمتر است از يك انجمن كه بر مردم تحميل شده و در دوران منحوس پهلوى براى شاه معدوم سر و دست مىشكسته و هنوز هم اميدوارند كه فرزند ناخلف او به ايران بازگشته و سلطنت نمايد؟
ج
- (١) اطاعت شوهر در أمر به ترك نماز و حجاب واجب جائز نيست.
(٢) عضو شوراى اسلامى بايد متعهّد به إسلام و عامل به دستورات دينى باشد.
(٣) استفاده از حسينيّه موقوفه تابع مقرّرات وقف است، و كسى حقّ ندارد