استفتاآت - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٢٢ - ج
س: ٣٠
- شخصى زوجه عقيم و غير يائسه خودش را پس از هفت ماه حدّ تربّص و عدم مواقعه به موجب حكم دادگاه مدنى خاصّ طلاق غيابى داده است.
بعدا زوجه ادّعاء كرده كه در روز إجراء صيغه طلاق حائض بوده است. ولى زوج اين ادّعاء را تكذيب مىنمايد. با فرض صحّت ادّعاء زوجه و با توجّه به عقيم بودن او و تربّص هفتماهه آيا اين طلاق شرعا صحيح است يا باطل؟
ج
- طلاق در أيّام عادت زن باطل است، ولى به مجرّد ادّعاء زن بعد از وقوع طلاق حكم به بطلان طلاق نمىشود، مگر زن دعواى خود را به وجه شرعى إثبات نمايد.
س ٣١
- شوهر عمه اين جانب چون داراى همسر ديگرى بوده به او توجّهى نداشته، يك بار در جواب ما (كه به او مىگفتيم: سرى به ايشان بزنيد و خبرى هم از او بگيريد) گفت او را طلاق دادهام، و شاهد بر اين مطلب موجود است، و فعلا كه عمّهام فوت كرده همين شوهر (كه در تلفن مىگفت او را طلاق دادهام) آمده و ادّعاى إرث مىكند؛ چون قانونا در محضر او را طلاق نگفته كه طلاق رسمى باشد، لطفا حكم اللّه را بيان فرمائيد؟
ج
- تا به وجه شرعى طلاق ثابت نشود و إقرار شوهر بر طلاق محرز نگردد شوهر حقّ إرث دارد، و اگر ثابت شود كه إقرار بر طلاق نموده بر طبق ظاهر إقرارش ممنوع از إرث زوجه مىشود.