است كه از اول تا حالا خدمت كرده و حالا هم خدمت مى‌كند، بعدها هم خدمت خواهد كرد. بنا بر اين، ما هم در گرفتاريهاى دولت بايد ملاحظه كنيم، هم گرفتارى مستضعفين و بيچاره‌ها را بايد ملاحظه بكنيم، هم گرفتارى اين آواره‌هايى كه آمدند و الآن هستند. ما كه نمى‌توانيم اين آواره‌ها را، خصوصاً اين آواره‌هايى كه از خود ما هستند، از اهواز آمدند، از- عرض بكنيم- خرمشهر آمدند، از اين بلادى كه مورد تعدى واقع شده است آمدند، از خوزستان آمده‌اند، بالاخره از جاهاى ديگر هم آمده‌اند، و همين طور ميهمانهايى كه داريم، خوب افغانى هستند، مسلمان هستند، يا فرض كنيد كه عراقى هستند، يا بيچاره‌ها را از خانه‌هايشان دور كردند، مالشان را بردند، خودشان را فرستادند اينجا. خوب، بايد چه كرد با اينها؟ نبايد اينها را پذيرايى كرد؟ ما مسلمانيم، آنها هم مسلمانند. ما بايد از آنها پذيرايى كنيم. خدمت كنيم به آنها، و اين دولت است كه دارد اين كارها را مى‌كند. عمق كارِ دولت را ما نمى‌توانيم درست بفهميم، تا يك دولت نيايد بنشيند، تا بعضى از آقايان محترم اصناف نروند پيش دولت بنشينند، از اين نمايندگان، دولت برايشان تشريح كند كه ما گرفتاريمان چى هست؛ آن قدرى كه آنها گرفتارى دارند ما تصورش را نمى‌توانيم بكنيم. بنا بر اين، ما دو طرف قضيه را بايد ملاحظه كنيم. يعنى از همه ابعاد ما بايد توجه بكنيم به مسائل و مشكلاتمان، و اسلام همه ما را مسئول قرار داده. وقتى اعراض و نفوس مسلمين در معرض خطر است، براى همه ما واجب است كه اگر به اندازه كافى ندارند آنها جمعيت، پاشيم برويم؛ آن كه مى‌تواند بايد پا بشود برود. براى همه واجب است كه حالايى كه يك عده‌اى داوطلب شدند و بحمد اللَّه زياد هم هستند و رفتند و تو جبهه‌ها هم الآن، الحمد للَّه خوب است، لكن پشت جبهه مشغول باشند به تأييد دولت، مشغول باشند به اينكه دولتى كه در هر ماه چند صد ميليون خرج جنگ فقط مى‌كند، هر روز هر روز چند صد ميليون خرج جنگ را دارد دولت، از آن طرف هم عايدى دولت مهمش نفت بود كه نفت را حالا نمى‌گذارند ما استخراج كنيم زياد. نمى‌شود هم نفتى كه مال نسلهاى آينده است همه‌اش را درآورند و حالا خرج كنند و چهار روز ديگر زندگى نتوانند بكنند. باقى‌اش اين است كه خوب مردم كمك كنند،