كرد. رفاه در بين آنها به طورى بود كه ديگر جاى اين نمى‌ماند كه بخواهند براى كس ديگرى يا براى حفظ كشورشان چه بكنند. در آن وقت هم دفاع از ملت، از ملت ايران بود، دفاع از كشور ايران بود، حالا هم هست. آن وقت دفاعشان آن بود كه عرض كردم كه اصلًا مقاومت نشد و اساساً خراب بود و معلوم شد كه ارتش ميان تهى است و امروز هم شما حال ارتش را، حال پاسدارها را، حال بسيج را، حال اينها را مى‌بينيد كه دو سال و بيشتر از دو سال است كه مقاومت كرده‌اند و ايستاده‌اند اين جوانها.

و اين مليت نيست كه اينها را اين جور كرده. اگر مليت بود، آنها هم داشتند اين را. اين آقايانى كه خيال مى‌كنند كه از مليت است اين امور، اينها نمى‌فهمند. اگر مى‌فهميدند خودشان را به اين روز نمى‌انداختند. اين ايمان است كه اينها را اين طور كرده. آن پاسدار و آن ارتشى كه در سنگر خودش نماز شب بخواند، اين ارتشى مثل شير مقاومت مى‌كند؛ براى اينكه براى خداست. آن ارتشى كه مشروب بخورد آنجا و قماربازى كند آنجا، براى كى [كار] كند؟ آن تا ببيند پاسدار آمد، سى هزار نفرشان اسير مى‌شوند، مى‌آيند خودشان را به بند هم مى‌اندازند. شما خيال مى‌كنيد كه ما در مقابل همين عراق، كه همه كشورها دارند از آن حمايت مى‌كنند، پول سرشار را اين شيوخ بدبخت به اين جانى مى‌دهند و اسلحه‌هاى بسيار هم كه از همه جا برايشان مى‌آيد، شما خيال مى‌كنيد كه اگر يك روزى در آن زمان اتفاق مى‌افتاد، آن با آن وضعى كه داشت و كشور ما با اين وضعى كه داشت كه ملت هيچ كار نداشت به اين مسائل، فقط بود ارتشش؛ ارتش آن طورى، يك ساعت اينها مى‌توانستند مقاومت كنند؟ خدا خواست كه آن وقت به اين فكر نيفتادند؛ يعنى، آن هم از باب اين بود كه شاه تسليم امريكا بود. ديگر داعى نداشتند كه نوكر خودشان را چى بكنند. امروز كه دو سال بيشتر است شما مقاومت كرده‌ايد و دنبال شما اين مردم، زن و مردشان در دنبال شما هستند و دارند كوشش مى‌كنند براى پيشبرد شما، اين فرهنگ اسلام است كه اين را آورده است، نه فرهنگ ملى است و نه فرهنگ شاهنشاهى. اينها بود قبلًا و اين مسائل نبود. اين اسلام است كه جوان را، جوانها را از كنار دريا و از آن بازى كه برايشان درست كرده بودند، از آن چاههايى كه برايشان كنده بودند،