مى‌كند، قصه نمى‌خواهد بگويد كه، يك دفعه وقتى گفت، خوب، بس است. اينهايى كه قرآن را نمى‌شناسند، اين خارجيها كه نمى‌فهمند قرآن چى است، مى‌گويند خوب بود باب باب باشد، هر بابى يك كلمه‌اى باشد ديگر. قرآن آمده آدم درست كند؛ آدم درست كردن به يك دفعه گفتن نمى‌شود. معلم اخلاق با يك دفعه بگويد و تمام كند برود نمى‌شود؛ بايد در يك مجلس هم ده مرتبه يك مطلب را هى بگويد، بگويد، بگويد تا در دلها بنشيند. ما بايد دائماً به هم سفارش كنيم. حوزه‌هاى علميه به دولت و به ملت و به اينها بايد سفارش كنند، دعوت به تقوا كنند، دعوت كنند به وحدت، دعوت كنند به تقوا. مردم، هر كس با هم مى‌نشيند اين دعوت را بكنند، اهل منبر كه مى‌كنند و بايد زيادتر بكنند. مجلس بايد در بين صحبتهايشان مردم را بسازند. جنگ مجلس، مثل جنگ دو فقيه مى‌ماند، نه اين است كه اينها اختلاف دارند. خوب، فقها با هم اختلاف دارند از صدر اسلام تا حالا، اگر اين نظرها تصادم با هم نمى‌كرد فقه ما به اين قوت نبود؛ نظرها بايد تصادم كنند، دعوا شود بايد سر آن. بعضى حوزه‌هايى كه ما ادراك كرديم دعوا بود، استاد يك چيزى را مى‌گفت، شاگرد مى‌ايستاد در مقابلش مى‌گفت، او مى‌گفت، اين مى‌گفت، او مى‌گفت تا يك مطلب تا ديگران استفاده مى‌كردند از آن؛ در مجلس هم بايد اين جور باشد. مخاصمه در كار نيست مباحثه علمى است، مباحثه اخلاقى است، بايد اخلاق به مردم ياد بدهند، دعوا نبايد باشد در آن.

اتحاد و پشتيبانى ملت در گرو خدمت مسئولين‌

و همين طور مادامى كه ما منسجم هستيم با هم، دستهايمان تو هم است و دعاى وحدت مى‌خوانيم، هستيم. آن روزى ما از بين خواهيم رفت كه اين دستها از بين هم بيرون برود، اين به او بد بگويد، او به او بد بگويد، او اشكال به او كند، او اشكال به او بكند، آن روز است. و ما بحمد اللَّه الآن يك ملتى داريم كه دستشان در دست هم است و كسى نمى‌تواند به اين ملت آسيب بزند. اين پشتيبانى از هم و اين كمك كردن، حوزه‌ها به دولت، به قوه قضائيه، به مجلس كمك كنند، مجلس به آنها كمك كند، دولت به همه‌