صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٠٧ - موقعيت و رسالت ائمه جمعه

چهارده پانزده ساله را بگيرند كه به جبهه نروند، ولى آنها از دست پدر و مادرها فرار مى‌كنند و به جبهه مى‌روند. مسلماً فردى را كه بالغ نيست، نه كسى مى‌گويد به جبهه برو و نه كسى چنين حقى دارد كه بگويد. مردم ما بحمد اللَّه، خودشان از رفتن به جبهه‌ها استقبال مى‌كنند و جبهه‌ها را پر مى‌كنند.

من اميدوارم كه شما آقايان با صفاى قلب در كنار يكديگر باشيد و مردم را به صلاح و سداد [١] دعوت كنيد و همه در صحنه باشيد و مردم را به حضور در صحنه دعوت كنيد. اين طور نيست كه آدم خوب كسى باشد كه در كنارى نشسته باشد و تسبيحى دست بگيرد و در مسجد ذكر بگويد. اگر انسان خوب اين گونه بود حضرت رسول- صلى اللَّه عليه و آله و سلم- و حضرت امير مؤمنان هم اين كار را مى‌كردند. ما نديديم در تاريخ كسى گفته باشد رسول اكرم و امير مؤمنان در جايى از صحنه كناره‌گيرى كنند و در مسجد بنشينند و ذكر بگويند، بلكه بعكس در همه جا حضور داشتند و در صحنه بودند.

بنا بر اين، اينكه عده‌اى نشسته‌اند و مى‌گويند بايد كناره‌گيرى كرد، درست نيست.

روحانيت بايد عضو فعال جامعه باشد و مردم را هدايت و ارشاد نمايد. شما آقايان هم بر امور جارى در محل خودتان نظارت داشته باشيد و مردم را هدايت كنيد. من هم از خداوند مى‌خواهم كه به شما توفيق دهد تا به اسلام و مسلمين خدمت كنيد.

و السلام عليكم و رحمة اللَّه و بركاته.

[١] استحكام عمل.