داشت در راه اسلام داد؛ در تمام عمر آسودگى نداشت اين سرور. و حسين بن على- سلام اللَّه عليه- همه چيزش را فداى اسلام كرد و در صدر اسلام همه چيز فداى اسلام بود، و ما هم بايد اقتداى به آنها بكنيم، و ما هم امت همان پيغمبر و شيعه و پيرو همان اشخاصى هستيم كه در صدر اسلام بودند. ملتها بايد از جا برخيزند، اگر بنشينند و منتظر اين باشند كه براى آنها چه براى جهات ماديشان و چه براى جهات معنويشان ديگران بيايند و كارى بكنند اين اشتباه است و اسباب اين مى‌شود كه هيچ كارى نتوانند انجام بدهند. و در طول تاريخ به همان طورى كه هستند باشند و فرزندان آنها هم به همين ترتيب باشند، و اگر توجه به خدا بكنند و با توجه به خدا اشتغال به كار بكنند و اشتغال به فعاليت براى اسلام بكنند، خداى تبارك و تعالى‌ راهها را بر آنها باز مى‌كند. شايد تاريخ نتواند بنويسد آن راههايى كه براى ايران باز شد، آن هدايتهايى كه بدون اينكه ماها متوجه او باشيم، هدايتهايى كه تحميل به ما شد. ما مى‌خواستيم يك كار بكنيم، يك وقت مى‌ديديم كه كار ديگر داريم انجام مى‌دهيم، و كار ديگر آن بوده است كه بايد انجام داد. اين را در تاريخ نمى‌شود ثبت كرد، اين علومى است كه مال سينه‌هاست.

تبليغات مسموم دشمن بر عليه ملت ايران‌

بكوشيد كه ملتهاى خودتان را اسلامى كنيد، ملتهاى خودتان را بيدار كنيد و تاريخ صدر اسلام را براى آنها بخوانيد و كوششهاى آنها را براى اسلام و مسائل ايران را در آنجا منعكس كنيد. ما كه دستمان از تبليغات كوتاه است، نسبت به آنها نمى‌توانيم آن قدر تبليغ داشته باشيم؛ همه رسانه‌هاى گروهى در دست دشمنان ماست و هر روز هم تبليغ مى‌كنند و هر روز هم ايران را محكوم مى‌كنند. اين سازمانهايى كه همه‌شان نوكر امريكا و امثال او هستند. سازمان عفو بين المللى- نمى‌دانم- شوراى امنيت و امثال اينها كه ملاحظه مى‌كنيد در طول اين جنگى كه صدام و صداميان به ما تحميل كردند و آن قدر از شهرهاى ما را كوبيدند و آن قدر جوانهاى ما را كشتند و آن قدر صغير و كبير و مردم و زن را زير آوارها دفن كردند، يك كلمه راجع به اين مسائل ذكر نكردند و كاش ذكر نمى‌كردند.