ارشاد بشود، بايد گفته بشود. اگر ديدند آقايان كه فلان استاندار، فلان فرد گوش نمى‌دهد، مراجعه كنند به آن مراكز ديگر تا برسد به آن جايى كه گوش بدهند. با نظارت و ارشاد- عرض مى‌كنم كه- جهت دادن به همه امور با دست شماها انجام مى‌گيرد و آقايان مسئول هستيد؛ يعنى، من كه يك طلبه‌اى اين كنار نشسته‌ام، نمى‌توانم كارى بكنم؛ شماها مسئوليد؛ شماهايى كه آنجاها هستيد، در مركز هستيد اجتماعاتتان چطور است مسئوليد جهت توجه دادن به امور مسلمين، توجه دادن مراكزى كه مى‌خواهند به امور مسلمين برسند، به مسائل و شريك كردن همه امور. و ان شاء اللَّه، اميدوارم كه موفق به اين امر بشويد و مساجدمان برگردد به حال مساجد صدر اول، كه اين طور نباشد كه توى مسجد اگر يك امام جماعتى، جمعه‌اى بخواهد يك كلمه‌اى بگويد كه مربوط به اجتماع مسلمين است، مورد طعن واقع بشود: «اين چرا اين طور كرده است؟» بيايند و او را طعنش بدهند. اين جور نباشد ديگر. طعن به آن [كسى‌] وارد بشود كه در امور مسلمين دخالت نمى‌كند، كناره‌گيرى مى‌كند، عزلت مى‌كند. شما ببينيد قضيه عزلت در اسلام اصلًا نبوده، اساس نداشته اين عزلت- و نمى‌دانم- امور كناره‌گيرى و رفتن كنار. و اصلًا كار به هيچ كار نداشتن، اين در يك طوايفى بوده است غير مسلمين، اما آمده است در مسلمين؛ يك وقت رسيده به آن جايى كه «آقا خيلى آدم خوبى است، اصلًا توجه ندارد به اينكه فلان چيز چه جور مى‌شود!» توجه نداشتن خودش جزء مديحه بود!

يكى از آقايان، مرحوم آقاى حاج آقا حسين‌ [١] خدا رحمتش كند مى‌گفت كه در مشهد ظاهراً بود كه من با يك آقايى مى‌رفتم. رسيد به يك جايى از من پرسيد كه اين چيزى كه واضح بود كه چى است كه اين، اين است يا آن، چيست؟ من به او گفتم كه آخر اين چه حرفى است كه تو زدى؟ گفت: گوش كن. گوش كردم، ديدم كه آن شخصى كه صاحب دكان بوده، صدا كرد به آن رفيقش كه ببين، چه آقاى خوبى است، تميز نمى‌دهد ما بين- مثلًا- بين كشك و بادمجان! اين جزء خوبيهاى آن وقت بود كه بعد هم پول آورد

[١] آقاى سيد حسين طباطبايى قمى، از علماى بزرگ و مراجع تقليد كه در سال ١٣٦٥ ه. ق. در گذشته است.