صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤٦ - هدف مجلس، تحقق رضاى خدا و آرمانهاى اسلام

- براى اينكه تهران فرض كنيد جايى بود كه خيلى نمى‌شد فشار بياورند- اما جاهاى ديگر مسأله، مسئله مردم در كار نبود، يعنى شوراى ملى، ما در هيچ وقت نداشتيم. اگر چند نفر هم ملى در آنها بوده است، لكن مجلس همچو مجلسى نبود كه يك شوراى ملى باشد. و ما امروز داريم يك شوراى اسلامى و ملى به حسب آن بعد صحيحش مشاهده مى‌كنيم.

در رأس بودن مجلس نسبت به همه ارگانها

من در اين شك ندارم، در اينكه آقايان وكلا همه به حسب نوع- و اگر استثنا بشود يك استثناى بسيار نادر است- حسن نيت دارند. در اين هم من هيچ ترديدى ندارم و در اين معنا هم كه مجلس در رأس همه ارگانها واقع است و مجلس، ملت است كه متبلور شده است و تحقق پيدا كرده است در يك جاى محدود، اين هم بى‌اشكال است.

بناءً عليه ما تا اينجايش با همه آقايان موافقيم و اعتقاد هم همان طورى كه داريد، داريم.

لكن هيچ كس و هيچ دستگاهى و هيچ فردى نمى‌تواند ادعا كند كه من نقص هيچ ندارم.

اگر كسى ادعا كرد اين را، اين بزرگترين نقصش همين ادعاست. كسى نيست كه بتواند بگويد كه من ديگر بى‌عيب هستم. اگر بعض اشخاص پيدا بشود كه خوب، بسيارى از عيوب را ندارند، لكن بى‌عيب ما نداريم در دنيا، و ما بايد هميشه توجهمان به آن عيوب خودمان باشد. عيوب احتمالى، نمى‌گويم عيوب دارند، عيوب احتمالى. و انسان كه بخواهد براى خدا كار بكند و به مقام انسانيت برسد، بايد هميشه دنبال اين باشد كه ببيند چه عيبى دارد. دنبال اين نباشد كه ببيند چه حسنى دارد. براى اينكه، دنبال اينكه چه عيبى دارد، مى‌شود كه انسان درصدد رفع او برآيد، و دنبال اينكه چه حسنى دارد، پرده مى‌شود در چشم انسان و نمى‌تواند عيوب خودش را ببيند.

هدف مجلس، تحقق رضاى خدا و آرمانهاى اسلام‌

من ميل دارم كه اين مجلس، يعنى همه ميل داريد كه اين مجلس كه از همين ملت تشكيل شده است و با رأى همين ملت تشكيل شده است و همه مى‌دانيد كه اين ملت جز اسلام انگيزه‌اى نداشتند، حتى مذاهب كه رسمى هستند، آنها هم ديانت را مى‌خواهند؛