اين يك مقدار نارضايتيهاى وسيعى كه براى شما آقايان پيش مى‌آيد، آن قدر زحمتى كه آقايان الآن دارند مى‌كشند و در ازايش هم ملاحظه مى‌كنيد هيچ اجرى كه بخواهند بيايند از مردم اجرى بگيرند، حقوقى مثلًا كافى داشته باشند، اين حرفها توى كار نيست.

اين يك نكته بود كه عرض كردم كه ما بايد بدانيم. قدر اين آقايانى كه وارد مى‌شوند در اين مسائل بدانيم كه اينها از يك محيط كه عادت كرده بودند به آن محيط، و بيرون آمدن از آن محيط برايشان مشكل بود، احساس اين را مى‌كردند كه تكليف دارند و تكليف هم دارند، احساس اين را كرده‌اند و از آن محيط بيرون آمده‌اند، و آمده‌اند اينجا؛ و بايد ما قدرشان را بدانيم كه رها كرده‌اند يك محيطى كه مأنوس بودند، رفقايى داشتند، نمى‌دانم كارهايى داشتند، درسهايى داشتند، تفكرات اسلامى داشتند، حالا از آنها دست برداشته‌اند براى اداى تكليف آمدند اينجا و مشغول خدمت هستند.

اين يك نكته هست. نكته ديگر، اين شوراي عالى قضايى كه بود من بايد تشكر كنم از اينها. اينها زحمت كشيده‌اند، دو- سه سال زحمت كشيده‌اند، رنج برده‌اند، خدمت كرده‌اند، و اين طور نيست كه آنها هم براى مقامى آمده بودند. آنها از بزرگان روحانيون هستند. آنها هم مثل ساير روحانيون از محلى كه مأنوسشان بوده است و مطلوبشان بوده است آمدند در يك محيطى كه زحمتش زياد و رنجش زياد و كارش زياد و مسئوليت پيش خدايش هم زياد و نارضايتى پيش مردم هم زياد. اين طورى نيست كه اينها آمده باشند يك بهره‌اى برده باشند. برايشان هم هيچ مطرح نيست كه حالا اينجا خدمت بكنند يا آنجا خدمت بكنند. يك مرد اسلامى روحانى كه با روحيات اسلام مأنوس است فرقى پيشش نيست كه حالا بشود رئيس ديوان عالى كشور و دادستان كل كشور يا كار ديگرى بكند، جور ديگرى خدمت بكند، اين هم فرقى ما بينش نيست. بنا بر اين، اين طور نيست كه اگر به واسطه بعضى مصالح و بعضى جهاتى كه در كار بوده است كسى گمان بكند كه اين آقايانى كه در شوراي عالى قضايى بوده‌اند يك وقت خداى نخواسته، نامطلوب هستند. اينها همه‌شان مطلوب، همه‌شان خدمتگزار، اينها خدمت كرده‌اند. اينها بعضيشان در انقلاب، از اول انقلاب خدمت كرده‌اند. بناءً عليه اگر يك مصالحى اقتضا بكند كه آن‌