آقايانى كه مدتى رنج كشيده‌اند اين رنجشان را حالا بدهند كسى ديگر بكشد و خودشان مثلًا يا استراحت كنند يا در جايى كه زحمتش كمتر است و گرفتاريش كمتر است آنجا خدمت بكنند، اين طور نيست كه- حالا فرض كنيد- اشخاص خيال كنند كه نه، اين آقايان معلوم شد چه هستند. نخير اينها همه‌شان را سى سال است، بعضى از اينها را سى سال است مى‌شناسم. بنا بر اين، اين طور نيست كه مردم گمان كنند يا كسى گمان بكند اين آقايان نامطلوب بودند و رفتند. اينها مطلوب بودند، لكن خسته شده‌اند. ديگر خستگى، يك وضعى پيدا مى‌كند انسان در قضاوت، كه گاهى خسته مى‌شود و اين اسباب اين مى‌شود كه يك كار سبكترى يا يك وضع بهترى، تغيير وضعى داده شود.

و حالا ما مى‌خواهيم اين رنج را به گردن آقاى آقا شيخ يوسف صانعى به عنوان دادستان كل [بگذاريم‌] و معرفى كنم به آقايان. و من آقاى صانعى را مثل يك فرزند بزرگ كرده‌ام. اين آقاى صانعى وقتى كه سالهاى طولانى در مباحثاتى كه ما داشتيم تشريف مى‌آوردند ايشان، بالخصوص مى‌آمدند با من صحبت مى‌كردند و من حظ مى‌بردم از معلومات ايشان. و ايشان يك نفر آدم برجسته‌اى در بين روحانيون است و يك مرد عالمى است و متوجه مسائل است و مخالف اين انحرافاتى كه در اين كشور موجود بوده است؛ از قبيل منافقين- نمى‌دانم- و غيره، و ايشان مخالف سرسخت آنهاست. با جديت عمل مى‌كند. با قاطعيت عمل مى‌كند اگر يك وقتى موقعش بشود.

از اين جهت، من اين آقا را به جاى آقاى ربّانى‌ [١]، در عين حالى كه از ايشان هم تشكر مى‌كنم و تقدير مى‌كنم، و ايشان هم بايد يك فكرى كرد كه يك جايى باز خدمت بكنند، و بتوانند خدمت به اين كشور بكنند و خدمتگزار باشند. چنانچه ساير آقايان هم كه هستند و ايشان را معرفى مى‌كنم. و من اميدوارم كه ايشان به همه مسائلى كه توجه دارند بيشتر توجه داشته باشند. و بايد به همه آقايان راجع به اين مسأله قضا عرض كنم كه امر قضاوت يك چيزى است كه بسيار مسئوليتش زياد است. انسان با جان مردم، با ناموس‌

[١] آقاى ربانى املشى، دادستان پيشين كل كشور.