و تعالى تشكر مى‌كنيم كه به ما يك همچو ملتى عنايت فرموده است كه در همه جبهه‌ها، در همه صحنه‌ها حاضرند. و ما را و جوانهاى ما را و بانوان ما را از آن منجلابى كه براى آنها درست كرده بودند، خداوند نجات مرحمت فرمود. و جوانهايى كه مى‌رفت بكلى از دست اسلام و از دست مسلمين بروند خداوند به ما برگرداند، و آنها را همچو متعهد كرد كه الآن براى شهادت داوطلب مى‌روند، و در جبهه‌ها در حالى كه جنگ مى‌كنند تكبير مى‌گويند، نماز مى‌خوانند و در شبها مناجات با خدا مى‌كنند. و اينها از نعمتهايى است كه ما بايد تشكر كنيم. بانوان ما را كه البته يك حدودى‌شان را به راه غير صحيح هدايت كرده بودند و مى‌رفت كه باز بيشتر بشود، خداوند به ما عنايت فرمود و نجات داد از آن چيزهايى كه به دست استكبار و به دست اشخاصى كه نوكر استكبار بودند. خداى تبارك و تعالى ما را از آنها نجات داد، بانوان ما را نجات داد كه امروز بانوان ما به طورى غرق در نعمت خدا هستند و خودشان هم شايد از آن نعمتهاى بزرگ الهى غافل باشند كه حدى ندارد. و من اميدوارم خداوند تبارك و تعالى به اين ملت كه در حال مظلوميت است- و همه كشورهاى دنيا الّا معدودى كه با ما دشمن هستند. با اين ملت براى خاطر اسلام- خداوند اين ملت را تقويت كند و دشمنان اينها را از بين ببرد، و اين روز سعيد را بر همه سعادتمند كند.

نكته‌اى كه مى‌خواستم عرض كنم اين است كه در اعيادى كه اسلام به ما عنايت فرموده است، در همه آن اعياد آنچه كه انسان ملاحظه مى‌كند همه‌اش مسئله ذكر و دعاست، نماز است، روزه است، ذكر است، دعاست. و در اين عيد هم كه عيد ملى است و اسلامى نيست لكن اسلام هم مخالفتى با آن ندارد باز مى‌بينيم كه در روايتى كه وارد شده، از آداب امروز روزه گرفتن است؛ از آداب امروز دعا كردن است؛ نماز خواندن است؛ و اين به ما مى‌فهماند اگر ملتى بخواهد به راه راست برود و بخواهد استقلال خودش را، آزادى خودش را بخواهد حفظ كند بايد در عيدش و غير عيدش تذكر داشته باشد؛ ذكر خدا بكند، ياد خدا باشد، براى خدا باشد. حتى در عيدش دستور روزه است، دستور استحبابى، روزه‌اى كه بايد انسان منقطع بشود از شهوات خودش و متوجه به‌