تسليم مى‌شدى تا آنها [كشته نشوند] گوشه خانه‌ات مى‌نشستى! به امير المؤمنين هم اين اشكال وارد است. اشكالى كه آقايان مى‌كنند اگر وارد باشد به ما، به او هم وارد است؛ خوب، شما چرا با معاويه مخالفت كردى؟ خوب، همه گفتند معاويه را بگذارد در حكومت شام باقى باشد و از او عفو بشود و چرا گفتى كه من يك ساعت ظالم را نمى‌گذارم سر جاى خودش بنشيند؟ خوب، اسباب اين شد كه اشخاص بزرگ را، مثل «عمار» [١] را اينها و چندين هزار جمعيت را به كشتن دادى! اين منطق اگر درست باشد، به حضرت سيد الشهدا- سلام اللَّه عليه- هم وارد است. همان طورى كه آن وقت به او اشكال مى‌كردند؛ خوب، شما در مدينه آسوده نشسته بودى، چرا پا شدى، راه افتادى با اين جمعيت كم در مقابل يك حكومت جبار؟! خوب اگر بنا باشد كه همه انبيا در تاريخ اشتباه كرده‌اند به منطق اين آقايان، همه بايد با قلدرها بسازند، ما هم اشتباهى كه انبيا كرده‌اند اعتراف به آن مى‌كنيم كه ما هم مثل انبيا اشتباه كرديم! و اگر مسأله اين نيست، مسأله، مسئله انسانيت است؛ ارزشهاى انسانى است، مسأله، مسئله جلوگيرى از اين جناياتى است كه دارند قلدرها به بشر مى‌كنند، به انسانها مى‌كنند، تباهى انسانهاست، مسأله، به تباهى كشيدن افراد ارزشمند است، اگر مسأله اين است، ما پيروز هستيم؛ براى اينكه شما همين مطلبى را كه الآن براى من راجع به فعاليتى كه اين عزيزان ما كرده‌اند، همين مطلب اگر چنانچه اين مسائل واقع نشده بود و ماها همه توى خانه نشسته بوديم و امريكا هم داخل اين كشور حكمفرمايى مى‌كرد، تا ابدهم چنين چيزى واقع نمى‌شد و همه بايد هى دست به سينه امريكا بايستند و چاپلوسى كنند تا اينكه نان به آنها بدهند، تا اينكه اسلحه به آنها بدهند. تا اينكه مهمات به آنها بدهند، آن هم مهمّات به ما كه نمى‌داد، مى‌آورد همه را اينجا انبار كرده بود؛ براى اينكه اگر يك وقتى يك جنگى بشود، براى خودش اينها باشد؛ ابداً به ما چيزى نرسيده بود. همه منافع ما را برد، براى خودش اينجا پايگاه درست كرد.

منتها خداى تبارك و تعالى مرحمت فرمود و آن پايگاههايى كه او براى خودش‌

[١] عمّار ياسر از اصحاب بزرگ پيامبر كه در ركاب حضرت على (ع) در جنگ صفين به وسيله لشكريان معاويه به شهادت رسيد.