صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٣٣ - قضاوت حق افراد دانشمند، عادل و با تقوا

مسأله چه بود و آن پدر چه شد و آن پسر چه شد، و آن طور وضع پيدا كردند، آن طور عاقبت چه شد. و آن طرف هم كه معلوم نيست چه خواهد شد. يعنى، براى ما معلوم نيست كه آنجا با آنها چه خواهند كرد. ما به آن طرفش كارى نداريم.

در هر صورت مقام مسئله‌اى نيست كه انسان ارزش انسانى‌اش را صرف آن بكند.

شماها ارزش انسانى داريد. ارزش انسانى بالاترين چيزهاست براى شما؛ و بايد اين ارزش انسانى را هر چه بيشتر تقويت كنيد. خدمت به مردم به كناره‌گيرى درست نمى‌شود.

انسان ارزشش در اين است كه در جامعه چه مى‌تواند بكند، و چه خدمتى به اين بندگان خدا مى‌خواهد بكند.

شما ملاحظه مى‌كنيد كه پيغمبر اكرم از همه بيشتر رنج كشيد براى تربيت مردم؛ براى اينكه اين مظلومين را از دست آن ظالمها نجات بدهد. و بعدش هم كسانى كه متعهد بودند و به جاى او بودند آنها هم همه رنج كشيدند، و همه- عرض مى‌كنم كه- زحمت كشيدند، و همه براى اين بود كه چه بكنند. خوب، مى‌بينيد كه پيغمبر اسلام با آن وضعى كه آن وقت داشت و بنده‌هايى كه همه خاضع او شده بودند، توى مجلس وقتى مى‌نشست نمى‌فهميد كسى كه كدام يك از آنها پيامبر است. عرب مى‌گفت كدام پيغمبر است؟ آن با اسم پيغمبر مى‌گفت اين. وضعش اين طور بود كه مجلسش مسجد بود. در مسجد بود و همه كارهاى بزرگ دنيا را هم مساجد انجام مى‌دادند.

و ما اميدواريم حالا هم مساجد ما برگردد به آن وقتى كه مسجد، محلّ حل و عقد امور باشد، و مسجد محل نقشه‌هاى جنگ باشد، همه چيز باشد. و مسجديها باشند كه بتوانند كارها را بخوبى انجام بدهند، خداوند همه شما را توفيق بدهد، مؤيد و منصور باشيد، و من دعاگوى همه شماها هستم.

و السلام عليكم و رحمة اللَّه و بركاته‌