زود خنثى بكند. و اين طور نيست كه حالا توطئه را بگذاريم تا از بين برود، ما برويم ببينيم كه بايد روى چه موازينى اين كار را بكنيم. نخير، اين در مواردى كه حتمى است، شما مى‌بينيد كه الآن اگر شما وارد نشويد و دنبال نكنيد اين قضيه را، اين منزل، منزلى است كه درش اجتماع كرده‌اند، مى‌خواهند كه فرض كنيد كه خلافى بكنند، مى‌خواهند كه يك انفجارى درست كنند، مى‌خواهند يك دسته‌اى را از بين ببرند، اين وظيفه مأمورين است كه جلويش را بگيرند. اين طور نيست كه اين طور چيزها را، البته يك موازينى هم دارد، روى موازين بعدها بايد صحبت بشود، درست بشود. اما آن چيزهايى كه مربوط به اين اشخاص فاسد است كه بخواهد يك مركزى باشد، هروئين تقسيم كند بين مردم، اين هروئين فسادش از همه چيز بالاتر است. يا يك مركزى هست كه خداى نخواسته، محل مشروبات است، محل اجتماع اشخاص است در اينكه قمار بكنند، در اينكه فحشا بشود، و اينها يك امورى است كه بايد جلويش را گرفت. نمى‌شود اينها را بگوييم كه نخير، حالا ما صبر كنيم برويم ببينيم بايد چه كرد، نه، اينها جلوگيرى مى‌خواهد، اينها را با قدرت بايد جلويش را گرفت.

عدم تجسس در امور شخصى و برخورد با توطئه‌

البته آنى كه ما مى‌گوييم اين است كه به مردم، مردم عادى به خيال اينكه توى خانه‌شان، خودش توى خانه‌اش بخواهد يك كارى بكند حقى ندارد كسى برود، بداند هم كه در جوف منزلش يك كارى مى‌كند اين نهيش مى‌كنند؛ اگر يك وقت بريزند توى خانه‌اش، نه، اين حق نيست. همچه چيزى نمى‌شود، يك كار خلافى را با يك كار خلافترى ما بخواهيم جلويش را بگيريم، موازين دارد، نهى از منكر موازين دارد، امر به معروف موازين دارد. امّا اين، تمام اين صحبتها غير مسئله توطئه است. اگر منافقين- فرض كن- خانه تيمى دارند نمى‌شود گفت كه اينها بگذار باشند، حالا چه كارشان دارند، حالا كه نيامده‌اند بيرون، خوب، وقتى كه بيايند بيرون، يك عده‌اى را مى‌كشند، اينها انفجار ايجاد مى‌كنند، اينها را بايد جلويش را بگيرند. و من در آنجا هم نوشته بودم، كه‌