حالا اگر يك كلمه من وقتى مى‌گويم بايد بشود، الآن، شب وقتى كه باز مى‌كنيم راديو فلان و فلان را، مى‌گويد كه معلوم مى‌شود اصلش در ايران به هم خورده همه اوضاع، براى اينكه فلانى گفته است كه بايد چه بشود. اگر در قرآن گفت كه مردم تقوا داشته باشيد، معلوم مى‌شود در اسلام اصلًا تقوا نيست؟! قرآن گفته تقوا پيدا كنيد. خوب، ارشاد مردم و لو اينكه خوب باشند، يك امر راجح است. خداى تبارك و تعالى پيغمبر را نصيحت مى‌كند، امر به تقوا مى‌كند، حالا اگر راديوى فلان بگويد كه خوب، خدا به پيغمبر گفته است كه‌ يا أَيُّهَا النَّبِيُّ اتَّقِ اللَّهَ‌ [١] پس معلوم مى‌شود تقوا نداشته؟! نخير.

من الآن يكى از نعمتهاى بزرگى كه مى‌خواستم عرض بكنم اين وضعى است كه ما الآن در ايران داريم. ما نمى‌توانيم از عهده اين شكر بربياييم كه ما در همه بلاد الآن، هم ائمه جمعه‌مان، هم مردم، همه توجه دارند به اسلام، هم همه ائمه جماعات، زن و مرد، مردم توجه دارند. شما اين نماز جمعه‌هايى كه در ايران، سرتاسر ايران بپا مى‌شود ملاحظه مى‌كنيد كه در حال سرما با آن وضع سرما، در رطوبت، در يخبندى وارد مى‌شوند، در آن گرماى تابستان هم در بلاد گرم وارد مى‌شوند، در اين بلاد جنگزده مثل آبادان كه هر روز مورد تجاوز جنايتكاران است باز هم نماز جمعه بپا مى‌شود و مردم در نماز جمعه حاضر مى‌شوند. اين چى است؟ اين چه چيزى است كه براى ما حاصل شده؟

اين را كى كرده غير از خداى تبارك و تعالى؟ اين نعمتهايى است كه خدا به ما داده.

ما بحمد اللَّه الآن يك مجلسى داريم، كه ان شاء اللَّه بهتر خواهد شد، لكن مجلسى داريم كه خواست اسلام را دارد ايجاد مى‌كند. وقتى كه ملاحظه مجلس را مى‌كنيم، ملاحظه شوراى نگهبان را مى‌كنيم، ملاحظه دولت را مى‌كنيم، ملاحظه قوه قضائيه را مى‌كنيم، وقتى همه اين را ما ملاحظه مى‌كنيم اينها مورد تشكر است كه يك دسته‌اى از همين مردم، نه آن بالانشينها و كاخ‌نشينها، از همين مردم متعارف خودمان، متصدى‌

[١] سوره احزاب، آيه ١: «اى پيامبر، از خدا بترس و پرهيزكار باش».