منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ٢٨ - پيدا كردن حال حد و رسم

آن‌ [١] كه گويند: كه‌ [٢] سپيدى آن گونه است- كه ضدّ سياهى است؛ كه سياهى‌ [٣]- و سپيدى بيك جايگاه‌اند، اندر پوشيدگى‌ [٤] و پيدائى.

و [٥] سيّوم آنست- كه چيزى را بچيزى از وى‌ [٦] پوشيده‌تر شناسانند، چنان كه گويند اندر حدّ آتش- كه: وى آن جسم است‌ [٧]- كه بنفس ماند، و نفس بسيار پوشيده‌تر است از آتش.

و چهارم آنست- كه چيزى را بشناسند [٨] بآن چيز كه‌ [٩] بوى شناخته شود [١٠]، چنان كه گويند [١١]: اندر حدّ آفتاب، كه آفتاب‌ [١٢] آن ستاره است‌ [١٣] كه بروز برآيد. پس‌ [١٤] آفتاب را بروز شناسانند؛ و نشايد كه كسى‌

[١] - از اين- ط،- از اين آن- ه- آ.

[٢] - بى: كه- ل- كب.

[٣] - بسياهى- آ.

[٤] - پوشيدگى- ق.

[٥] - بى: و- ك- كب.

[٦] - بچيز الخ- آ،- بچيزى ازو- د.

[٧] - آن جسميست- ط،- آن جسميت- ه،- از جسميست- آ.

[٨] - بشناسانند- م- ه- ظ،- بشناسد- آ،- بشناساسند- د.

[٩] - چيزى كه- م،- چيزى كه جز- د.

[١٠] - نشود- د.

[١١] - گويند كه- آ.

[١٢] - بى: آفتاب- د،- بى: كه آفتاب- ك.

[١٣] - ستاره‌ايست- م- ك- ل.

[١٤] - پس چون- آ- ه- ط.