منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١١٧ - وهميات

هر كس‌ [١] كه اندر [٢] طبع وى قياسى‌ [٣] پيدا شود، داند كه‌ [٤] چه بود، يا بزبان بتواند [٥] گفتن و ليكن بخرد خويش بدرست‌ [٦] بداند آن را كه نتيجه‌ [٧] بود.

وهميات‌

اين‌ [٨] مقدّماتى بوند باطل. و ليكن سخت قوى اندر نفس.

چنان كه نفس اندر وى باوّل كار شكّ نتواند [٩] كردن، و سبب آن وهم بود، نه عقل، و بدان جاى گاه بود كه او را [١٠] دو حال افتاده بود.

يكى كه خود را [١١] اندرو حكم نبود- تا آنگاه‌ [١٢] كه بحجّت بداند پس خرد از وى‌ [١٣] خاموش بود [١٤].

[١] - كسى- آ.

[٢] - در- ن.

[٣] - قياس- د- ه- س.

[٤] - شود اندكى آ.

[٥] - تا بزبان الخ- ه،- تا بزبان نتواند- د، س- ع.

[٦] - بدر است- آ.

[٧] - نتيجه چه الخ- د- كب- خ ل،- يا بر زبان بتواند گفت اگر چه تعقل آنچه نتيجه آن قياس است بيقين بداند- ن.

[٨] - و هيآت الخ- م- ك وهميات آن- كب.

[٩] - بى: نتواند- د،- نكند و نتواند- كب.

[١٠] - ورا- آ.

[١١] - بى: كه- ه،- يكى كه خرد- ق- آ،- و يكى خود- د.

[١٢] - تا آنگاهى- ق- د آ،- يا آن كاهى- د.

[١٣] - اندر وى- م- ك.

[١٤] - باشد- كب.