منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ٢ - منطق

مولى امير المؤمنين‌ [١] زندگانيش دراز باد، و بخت پيروز، و [٢] پادشاهيش بر افزون، آمد بمن بنده- و خادم درگاه وى، كه يافته‌ام اندر خدمت وى همه كامهاى خويش‌ [٣]: از ايمنى- و بزرگى- و شكوه- و كفايت، و پرداختن بعلم، و نزديك داشتن؛ كه بايد كه مر خادمان مجلس وى را [٤] كتابى تصنيف كنم‌ [٥] بپارسى درى‌ [٦] كه اندر وى اصلها- و نكتهاء پنج‌ [٧] علم از علمهاء حكمت پيشينگان‌ [٨] گرد آورم، بغايت اختصار [٩].

يكى: علم منطق- كه وى‌ [١٠] علم ترازوست.

[١] - امير المؤمنين كه- آ- خ ه- ط ظ.

[٢] - بى: و- آ- ه- ط.

[٣] - خويشتن- د- خ ه.

[٤] - داشتن نخست كه الخ- ل،- داشتن مر الخ- م- ك،- دانستن بايد كه من خادم اين مجلس بزرگوار- د- س،- داشتن بايد كه من خادم اين مجلس بزرگوار- ط- آ،- داشتن كه بايد كه من خادم آن مجلس بزرگ ورا- كب،- داشتن كه مر خادمان مجلس بزرگ ورا- ه،- دانستن كه مر خادمان اين مجلس الخ- خ ه.

[٥] - كنيم- ق- ك.

[٦] - بى: درى- ط- خ ه- د- كب.

[٧] - به پنج- م- ك.

[٨] - بى: حكمت- د- س- ع،- حكمت پيشينيان- م- ك.

[٩] - بغايت مختصر- د- خ ه،- بغايت مختصرى- كب،- بغايت اختصار مختصرى- ق.

[١٠] - بى: وى- ك- ن،- كه او- د،- از نسخه «ن» از آغاز كتاب تا كلمه «منطق» افتاده است.