منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٣٠ - پيدا كردن جايگاههاء اين مقدمات

و [١] سوم آنست كه: آموزندگان‌ [٢] علمهاء جزوى چون: هندسه- و طبّ- و طبيعيّات‌ [٣]، و هر چه بدين ماند، ايشان را اصلها بود- بتقليد، و [٤] بعلمهاء ديگر درست شود، و [٥] اصلهاء [٦] همه علمها آخر [٧] بعلم ما بعد الطبيعه‌ [٨] درست شود. پس تا آنگاه دل آموزنده‌ [٩] خوش نبود [١٠]، چون بقياس جدلى آن اصلها را بر وى‌ [١١] اثبات كنى، دل وى‌ [١٢] خوش شود.

ع‌ه‌إ١ [١٣] چهارم آنست كه بقوّت قياس جدلى هم هست را [١٤] توان اثبات‌

[١] - بى: و- كب- ن.

[٢] - آموزيدگان- د- س.

[٣] - بى: و- ه،- و طبقات- ك.

[٤] - بتقليد كه- ن.

[٥] - بى: «اصلها بود» تا «شود و»- ل.

[٦] - اصل- كب- خ ل.

[٧] - بى: آخر- ل.

[٨] - الطعيت (- كذا)- د.

[٩] - بى: تا- ل،- تا آنگاه كه اول آموزنده- ه- ط،- پس آموزنده را دل آنگاه- كب- خ ل.

[١٠] - شود- ل،- خويش نبود- ق.

[١١] - درست [شود] پس چون دل آموزنده بتقليد خوش نبود، و توان اصلها بجدل بر وى- ن.

[١٢] - وى را دل- كب- خ ل‌

[١٣] - بى: و- د- ن.

[١٤] - بى: را- ن،- راست را- د.