منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٦٤ - وصيتها كه از مغالطات ايمنى دهند

بوى درست خواهد شدن، چنان كه كسى گويد كه: [١] دليل بر آن بر كه نفس نميرد، آنست‌ [٢] كه دايم كاركننده است. و باز چون بپرسند [٣] كه چرا دايم كاركننده است؟ گويد: [٤] زيرا كه نميرد.

و [٥] دهم آن كه نگاه دارى- كه مشهورى را [٦] يا وهمى را، بجاى حقّ نگرفته باشى؛ و آن علامتها كه گفته آمدست، نگاه دارى،- تا اگر مقدّمه اوّلى بود، يا حق بود پديد آيد، و اگر ديگر بود [٧]، پديد آيد. پس بحقّ‌ [٨] مشغول شوى، خواهى حقى- كه حقيش را [٩] حجّت نبايد [١٠]. و

[١] - بى: كه- ل.

[٢] - بر آن بر كه نفس الخ- م- ق، بر آن بر كه نميرد الخ- ك،- بر آنكه نفس غير ذاتست- ل.

[٣] - پرسند- كب- د،- پرسيد- ه:

[٤] - بى: گويد- ط- د،- گويند- ل.

[٥] - بى: و- د- كب،- نهم آنكه احتراز كنى از آنكه اثبات كنى مسأله بمقدمه كه ثابت نشود الا بهمان مسأله مثل آنكه خواهى كه اثبات كنى [كه‌] نفس نمى‌ميرد، پس گوئى ازين جهت كه دائم كاركننده است، پس چون پرسند كه چرا دائم كاركننده است.؟ گوئى ازين جهت كه نمى‌ميرد- ن.

[٦] - بى: را- ط- د.

[٧] - بى: بود- ط.

[٨] - حق- ق.

[٩] - حق- كه حقيش را كه- ه.

[١٠] - نيايد- م- ك- د.