منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ٢٤ - و اما كلى عرضى

و از شهرى ديگر [١]. و اين همه وصفهاء [٢] عرضى‌اند.

پس پيدا شد كه‌ [٣] چگونه بود نوعى كه جنس نشود، و اين را نوع انواع خوانند، يعنى نوع همه نوعها- كه زبر [٤] وى‌اند. پس پديد آمد كه:

كلّى ذاتى: يا جنس بود، يا نوع بود [٥]، يا فصل.

و اما كلى عرضى‌

يا تنها مر يك كلّى‌ [٦] را بود، چنان كه خندناكى مردم را. و اين را خاصه‌ [٧]- خوانند.

يا كلّيها بيش از يكى را بود، چنانكه جنبنده‌ [٨] هم مردم را [٩]- وهم چيزى‌ [١٠] ديگر را. و چون سياهى- هم‌ [١١] زاغ را- و هم چيزى‌ [١٢] ديگر را

[١] - اندر شهرى الخ م- ك- ل،- از شهر ديگر- كب- آ،- از شهرى ديگر- ط،- اندر شهر ديگر بود- ه.

[٢] - يفصها- آ.

[٣] - آنكه- آ.

[٤] - بى: كه- ق،- كه زير- د.

[٥] - بى: بود- كب.

[٦] - هر يك الخ- د- ل،- مر يكى- م- ك.

[٧] - حواص- آ.

[٨] - جنبيدن- د،- خنده- آ.

[٩] - مردم را بود- م- ك- ط.

[١٠] - چيز- ل- كب.

[١٢] - چيز- ل- كب.

[١١] - بى: هم- ل- ه،- هم نوع- م- ك- كب- ط.