منطق دانشنامه علائى - ابن سينا - الصفحة ١٢٦ - مظنونات

چنين وهم‌ [١] افتد،- كه ايشان مشهورند. و چون بحقيقت بنگرى نه مشهور بوند [٢]، چنان كه گويند [٣]: بايد كه دوست خويش را بحق و باطل يارى كنى با اول‌ [٤] شنيدن بكار افتد، پس چون نيك انديشيده آيد با [٥] خود دانسته آيد [٦]، كه مشهور [٧] نيست چه‌ [٨] مشهور خلاف وى است، كه نبايد [٩] هيچ كس را كه دوست بود- يا دشمن بود [١٠] بر باطل‌ [١١] يارى كردن.

مظنونات‌

و اما [١٢] مظنونات،- مقدّماتى بوند [١٣]، كه بغلبه گمان پذيرفته‌اند [١٤]،

[١] - چنان بوهم- ن،- و چنين وهم- كب.

[٢] - بودند- ن.

[٣] - گويند كه- ن.

[٤] - باول- د- ن- آ- ط- كب- ظ،- و باول- ه.

[٥] - يا- م- ك- ق- ع- ط- ه.

[٦] - اند- آ،- انديشه كرده آيد با خويشتن دانسته شود- ن.

[٧] - مشهورات- م- ك.

[٨] - بلكه- ن.

[٩] - بخلف الخ- كب،- بخلاف وى است كه نبايد كه- ه- د- ط،- بخلاف وى است و آن خلاف آنست كه نبايد كه- ن.

[١٠] - هيچ كس را دوست و نه دشمن- ن.

[١١] - باطلى- د.

[١٢] - بى: اما- ل،- مشهورات مظنونات بظاهر اما- ه،- مظنونات و اما- ن.

[١٣] - بود- ه،- باشد- ن،- مقدمات بوند- د.

[١٤] - آيد- ه- ط- كب- د- ظ.