تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٢٠ - رهنمودهايى از آيات

/ ٤٩٢

انحراف عالم و داستان سگى كه زبان از دهان بيرون آورد

رهنمودهايى از آيات

دين به منزله وسيله‌اى است براى برانگيختن عزم و اراده بشر و تكامل او. و اين به هنگامى صورت مى‌بندد كه انسان عهدى را كه با خداى خود بسته است به پايان برد پس اگر آيات خدا را تكذيب كند و آنها را راهنماى خود قرار ندهد يا چون در معرض فشار مخالفان واقع شد، از ميدان بگريزد، در اين حال سر و كارش با شيطان مى‌افتد و شيطان قلبش را كه از آيات الهى خالى شده است، سراسر در تسخير خود درمى‌آورد. چنين انسانى همانند سگى است با تمام خصوصيات خسّت و دنائت آن با اندك چيزى كه به سوى او مى‌اندازند در برابر دنيا و مردم دنيا دارد دم مى‌جنباند. اگر هم زمانى از دين و آيات الهى دم زند جز از روى ريا و مردم فريبى نيست.

خداى تعالى اين مثلها را براى مردم مى‌زند، شايد تفكر كنند و اين را امرى تقليدى نپندارند يا واژه‌ها و نامهاى بى‌معنى ندانند.

/ ٤٩٣ آنان كه آيات الهى را تكذيب مى‌كنند نمونه ناخوشايندى هستند كه بازتابنده واقعيتى تباهند چرا كه خود با تكذيب آيات الهى به خويش ستم روا مى‌دارند.

هدايت از سوى خداست و نه آن چيزى كه انسان با انديشه قاصر خود تصوّر مى‌كند، و گمراهى نتيجه طبيعى انسان است در از دست دادن هدايت الهى، و آن‌