تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧٧ - چه وقت انفاق در راه خدا شرك است؟

هلاكت رسانند.

خداى سبحان مشركان را در اين وادى رها كرد، زيرا آنها به خداى تعالى دروغ بستند در حالى كه خدا مى‌توانست آنها را به قدرت خود مقهور كند و از صحنه حيات بزدايد و نگذارد بر مقدرات مردم غلبه يابند.

مشركان را يك سلسله قوانين و تشريعات است كه نتيجه به اين منجر مى‌شود كه طيبات را بر خود حرام سازند./ ٢٠٢ علت اين عمل آن بود كه مى‌پنداشتند در برابر اعمالشان پاداش داده خواهند شد. ديگر آن كه ميان زن و مرد در انتفاع از طيبات فرق مى‌گذاشتند، همچنين در كشتن فرزندان.

شرح آيات

چه وقت انفاق در راه خدا شرك است؟

[١٣٦] شرك و كفر توأمان‌اند. جز اين كه هدف شرك ارضاء همه اطراف است و آن از ضعف اراده و سوء حكم و قضاوت نتيجه مى‌شود. شرك حالتى است نفسانى كه قصدش فريب فطرت ايمان به خداست و اشباع شهوات نفس است در انجام يك سلسله اعمال زشت و ناشايست.

وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصِيباً فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَكائِنا و براى خدا از كشته‌ها و چارپايانى كه آفريده است نصيبى معين كردند و به خيال خود گفتند كه اين از آن خداست و اين از آن بتان ماست.» گفتند: اين از آن خداست تا احساسات دينى خود را كه براى نفس امرى طبيعى است ارضاء كنند يا متدينين را فريب دهند. و اين تا زمانى است كه آنچه مال خداست يا آنچه مال بتان است معارضه نكند و چون معارضه كرد همه را به بتان تخصيص مى‌دهند.

آنان به زعم خود براى خدا معابد فخيم مى‌سازند و نسخ بسيارى از قرآن كريم را چاپ مى‌كنند و نماز جمعه و اعياد به جاى مى‌آورند حتى به حج مى‌روند.