تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٠ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

٣٣ [البغى‌]: دست اندازى بر مردم كه رياست طلبى با زور و بدور از حق موجبات يكپارچگى آن را فراهم مى‌آورد.

/ ٣٠٠

قانونگذارى خدايى، تكامل است و واقعيت‌

رهنمودهايى از آيات

در آيات پيشين، قرآن ما را فرمان مى‌داد كه در دين براى خداوند اخلاص ورزيم. معنى‌اش آن بود كه بشر خدا را وجهه خود قرار دهد و در همه مراحل زندگى روى به سوى او كند و برنامه‌هاى خدايى در تمام ابعاد زندگى‌اش بر هر برنامه ديگرى برترى داشته باشد. در اين آيات سخن از پوشيدن لباس است يا برگرفتن زينتها به هنگام رفتن به مساجد اگر مسجد رمز عبادت است، زينت رمز زندگى است. همان طور كه در آنجا كه از پرهيزگارى سخن مى‌گويد ما را به خوردن و آشاميدن فرمان مى‌دهد. يعنى خوردن و آشاميدن با تقوى و پرهيزگارى منافاتى ندارد. آن گاه مى‌پرسد كه چه كسى زينتهاى خدا را و غذاهاى خوش طعم را كه او روزى داده- و در روز قيامت خاص مؤمنان است- حرام كرده است؟ ولى پس از بيان اين موضوع از برخى كارها چون فحشاء و ارتكاب گناهان نهى مى‌نمايد تا رفتار شخصى ما را طرحريزى كرده باشد و از افزونى جويى منع مى‌كند تا رفتار اجتماعى ما را به ما گوشزد نموده باشد.

همچنين قرآن از شرك كه از مظاهر آن خضوع در برابر سلطان ظالم است و