تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢١٧ - گردنههايى بر سر راه ايمان به نبوت

حقيقت بر فهم آن قادر مى‌شود. ولى بر اوست كه قدم در طريق اقدام نهد و از موانعى چون ترديد و ترس و انتظار بگذرد و اين همان شجاعت علمى است كه وراى اكتشافات علما است و نيز شجاعت ايمانى است كه ما وراى فداكاريهاى صالحان است و پروردگار ما از اين كسان كه ايمان نمى‌آورند، مى‌پرسد.

هَلْ يَنْظُرُونَ إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمُ الْمَلائِكَةُ- آيا انتظارى جز آن دارند كه فرشتگان به نزدشان بيايند؟» يعنى آيا منتظر هبوط ملائكه هستند. كه چون امرى خارق العاده صورت گيرد و روح حماسه در آنها برانگيزد و آنان را به سوى ايمان سوق دهد؟

أَوْ يَأْتِيَ رَبُّكَ‌- يا پروردگارت بيايد؟» و اين يكى از آيات بزرگ اوست. زيرا خداى سبحان از مكانى به مكانى ديگر منتقل نمى‌شود زيرا هيچ مكانى از او خالى نيست.

أَوْ يَأْتِيَ بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ‌- يا نشانه‌اى از نشانه‌هاى خدا بر آنها ظاهر شود.» يعنى حقايق متجسد شوند. چون نهى از اسراف كه به لنگ شدن اقتصاد مى‌انجامد يا ظلم كه به فساد و مرگ مى‌انجامد. يا ديكتاتورى كه به عقب افتادگى و ناتوانى منجر مى‌شود يا انقلاب. يا اخلاق بد كه كارش به بيمارى و تفرقه مى‌كشد. پس انسان اين نصايح را به انتظار اين عواقب كه از آنها بر حذر است انجام نمى‌دهد و چون آن/ ٢٥٠ عواقب در رسيدند ديگر قبول اين تحذيرات را چه فايده.

يَوْمَ يَأْتِي بَعْضُ آياتِ رَبِّكَ لا يَنْفَعُ نَفْساً إِيمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمانِها خَيْراً- روزى كه برخى نشانه‌هاى خدا آشكار شود، ايمان كسى كه پيش از آن ايمان نياورده يا به هنگام ايمان كار نيكى انجام نداده است، براى او سود نخواهد داشت.» اگر بيمار حرف طبيب را قبول نداشته باشد، در حالى كه او را به سبب نافرمانى‌اش از دستور پزشك از بد حال شدنش بترساند و او به نافرمانى خود ادامه دهد تا بد حال شود از اين مداوا چه سود خواهد برد؟ يا آن كه حرفهاى طبيب را