تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٠٦ - مواضع مختلف اجتماع

كه آدمى نعمتهاى الهى را به خاطر مى‌آورد نسبت به استمرار آن بينش مى‌يابد.

مواضع مختلف اجتماع‌

[٧٠] هنگامى كه هود با قوم خود به محاجه پرداخت و آنچه را در اعماق ذهنشان نهفته بودند برانگيخت، و ديگر سخنى براى گفتن نداشتند، به گذشته خويش تكيه كردند. كه ما آنچه را كه با آن خو گرفته‌ايم دگرگون نكنيم هر چند در مسير حركت به مقامى برتر و ارجمندتر باشد. پدران ما اين گونه بودند ما نيز/ ٣٥٤ بر آيين آنها خواهيم بود. هود گفت كه اگر چنين مى‌انديشيد به اصلاح حال شما اميدى نيست.

قالُوا أَ جِئْتَنا لِنَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ وَ نَذَرَ ما كانَ يَعْبُدُ آباؤُنا فَأْتِنا بِما تَعِدُنا إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ‌ گفتند: آيا نزد ما آمده‌اى تا تنها اللَّه را بپرستيم و آنچه را كه پدرانمان مى‌پرستيدند رها كنيم. اگر راست مى‌گويى آنچه را كه به ما وعده مى‌دهى بياور.» در اين قوم جمود به حد اعلا رسيده بود. آن چنان از تغيير و تحول بيزار بودند كه فرا رسيدن عذاب خدا را بر آن ترجيح مى‌دادند. غالب امم خلافكار و مغرور بدين گونه‌اند اينان يك عقيده باطل را با وجود علم به فسادش پذيرفته‌اند و سخت نگه مى‌دارند و چنان پنبه جهل و غباوت و تعصب، گوشهايشان را فرو بسته كه سخن كسانى را كه آنان را به حقايق فرا مى‌خوانند نمى‌شنوند، زيرا بيم آن دارند كه در زندگى فساد آميزشان دگرگونى پديد آيد.

[٧١] هود كه براى هدايتشان به هر وسيله‌اى چنگ مى‌زد گفت: آنچه شما بدان چسبيده‌ايد فساد است و پليدى است و خشم خداست و عذاب اوست.

قالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِنْ رَبِّكُمْ رِجْسٌ وَ غَضَبٌ‌ گفت عذاب و خشم پروردگار شما بر شما نازل خواهد شد.» در آيه نخست كلمه پليدى را آورد سپس خشم خدا را، زيرا نخست بنده بايد مرتكب عمل زشت و ناپسندى بشود، سپس خشم خدا از پى آن آيد.