تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠٧ - چگونه در مال يتيم تصرف كنيم؟

نيست كه صاحبش به اين عمل راضى باشد.

حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ‌- تا به سن بلوغ رسد.» چون به سن بلوغ يا سن كمال رسيد و رشيد گرديد بايد اموالش به او باز گردانده شود، حتى آن مورد كه در صدر آيه استثناء شده بود جايز نيست، هم چنان كه در آيه ديگر نيز آمده است وَ ابْتَلُوا الْيَتامى‌ حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ/ ٢٣٧ أَمْوالَهُمْ وَ لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً أَنْ يَكْبَرُوا [٤]- يتيمان را بيازماييد تا آن گاه كه به سن زناشويى رسند، پس اگر در آنها رشدى يافتيد، اموالشان را به خودشان واگذاريد و از بيم آن كه مبادا به سن رشد رسند اموالشان را به ناحق و شتاب مخوريد.» گاهى تنها رسيدن به سنّ ازدواج پايان زمان تصرّف در اموال يتيمان است زيرا چه بسا يتيم پس از اين زمان «سفيه» گردد و فرد متكفّل در برابر اموال سفهاء مسئوليت دارد.

وَ أَوْفُوا الْكَيْلَ وَ الْمِيزانَ بِالْقِسْطِ- و پيمانه و وزن را از روى عدل تمام كنيد.» پس غش در كيل حرام است زيرا خود نوع پنهانى از تجاوز به ثروت جامعه است و رابطه‌اى است شرك آميز و در ميان افراد اجتماع، رابطه توحيدى نيست. تمام ادا كردن كيل يكى از مصاديق احترام به حقوق ديگران است.

در جامعه اسلامى كه نظريه توحيدى بر آن حاكم است فرد تنها به خود نمى‌نگرد بلكه بايد حق ديگران را نيز رعايت كند و مى‌داند كه رسيدن ديگران به نيازهايشان جزئى از اهداف اوست، بلكه راه رسيدن خود او هم به نيازهايش مى‌باشد.

لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها- ما به كسى جز به اندازه توانش تكليف نمى‌كنيم.»