تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٩ - سوره الأنعام(٦) آيات ١٤٥ تا ١٤٧

ماده. بگو آيا آن دو نر را حرام كرده است يا آن دو ماده را يا آنچه را كه در شكم مادگان است؟» نه، خداوند هيچ يك از آنها را حرام نكرده است زيرا كسى به صدق اين تحريمها گواهى نداده است.

أَمْ كُنْتُمْ شُهَداءَ إِذْ وَصَّاكُمُ اللَّهُ بِهذا- آيا آن هنگام كه خدا چنين فرمانى مى‌داد شما آنجا بوديد.» مسلما هيچ كس نمى‌تواند مدعى اين حضور شود.

فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى‌ عَلَى اللَّهِ كَذِباً لِيُضِلَّ النَّاسَ بِغَيْرِ عِلْمٍ‌- پس چه كسى ستمكارتر از آن كسى است كه به خدا دروغ مى‌بندد تا از روى بى‌خبرى مردم را گمراه كند.» اينان مردم را از راه به در مى‌برند و وادارشان مى‌سازند كه خود ستم كنند و هزارها بار بر مردم ستم كنند. گناه همه اين ستمها بر گردن كسى است كه بر خدا دروغ بسته است.

إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ‌- هر آينه خدا ستمكاران را هدايت نمى‌كند.» در اينجا به اين نتيجه مى‌رسيم كه همه كسانى كه اديان باطله اختراع مى‌كنند و فريقى از مردم را به سوى آن مى‌كشانند پيروان هواهاى نفسانى خويشند و علتى كه مردم را وامى‌دارد كه به آنان بگروند نيز بر همين قياس است ستم اندك ستم بزرگ را مى‌زايد تا آن گاه كه راه به كلى از دست برود و حيرت و سرگردانى عظيم فرا رسد.

/ ٢١٦

[سوره الأنعام (٦): آيات ١٤٥ تا ١٤٧]

قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلى‌ طاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقاً أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ (١٤٥) وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا كُلَّ ذِي ظُفُرٍ وَ مِنَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُما إِلاَّ ما حَمَلَتْ ظُهُورُهُما أَوِ الْحَوايا أَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍ ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِبَغْيِهِمْ وَ إِنَّا لَصادِقُونَ (١٤٦) فَإِنْ كَذَّبُوكَ فَقُلْ رَبُّكُمْ ذُو رَحْمَةٍ واسِعَةٍ وَ لا يُرَدُّ بَأْسُهُ عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ (١٤٧)