تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٢ - رهنمودهايى از آيات

/ ٤٧٠

جزاى ستم پس از ايمان‌

رهنمودهايى از آيات

بنى اسراييل دو فرقه بودند: فرقه‌اى مؤمن و آن امت بر حق بود و فرقه‌اى ظالم. از نشانه‌هاى اين فرقه دوم اين بود كه همواره با يكديگر كشمكش داشتند و به آنچه به آنها ارزانى شده بود قانع نبودند و سپاس پروردگارشان را به جاى نمى‌آوردند. خداوند برايشان منّ و سلوى نازل كرد و ابر را فرمان داد كه بر سرشان سايه افكند ولى آنان هم چنان در عالم غفلت و سرگرم آزمنديهاى خويش بودند.

زمانى خداوند فرمانشان داد كه در آن قريه سكونت كنند و هر چه و هر جا كه خواهند بخورند و شكر خداى به جاى آورند و از گناهان خود آمرزش خواهند تا خدا نيز بيامرزدشان و به نعمت و رحمت خود بر نيكوكارانى كه وظايف و واجبات خود به جاى مى‌آورند بيفزايد، ولى اين فرقه ستمكار بر خلاف فرمان خداوندى عمل كردند، خدا نيز به كيفر عملشان از آسمان بر سرشان عذاب نازل كرد.

در اينجا سخن از مردمى است كه در طول تاريخ نظائرى هم داشته‌اند اينان بر خود ستم كردند و فرمان خداى به جاى نياوردند. اينان/ ٤٧١ در قريه‌اى بودند بر ساحل دريا. با آن كه صيد ماهى در روز شنبه بر آنان حرام شده بود ولى فرمان خداى را اطاعت نكردند. خداى تعالى آنان را در معرض امتحان خود قرار داده بود و در روز شنبه ماهيان بر روى آب مى‌آمدند و در روزهاى ديگر نمى‌آمدند. مردم قريه سه دسته شدند. دسته‌اى مرتكب اين گناه شدند و دسته‌اى در برابر آن سكوت كردند و دسته سوم مرتكبان را نهى كردند. وقتى كه از اينان مى‌پرسيدند، چرا مانع عملشان مى‌شويد اينها را خداوند به سبب گناهانشان به هلاكت خواهد رسانيد، مى‌گفتند