تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٤ - موضع ما در برابر آنها

گرفتار اعمال خود شده‌اند و حجاب شهوات عقولشان را فرو پوشيده و موعظت و اندرز سودشان نكند. بايد اينان را هم چنان به حال خود رها كرد تا جزاى خويش ببينند در آن روز كه به شرار سوزان جهنم و ديگر عذابهاى دوزخ معذب شوند. اين پاداش تمتع ايشان است از حرام و انكار ايشان است رسالت رسول اللَّه را.

اينان زمانى كه جز خداى تعالى براى خود خداى ديگر قايل شوند به حالتى زار و نزار خواهند افتاد. آرى، اين خدايان دروغى گاه صاحبان مال و خواسته‌هاى اين جهانى هستند. مثل اينان مثل كسى است كه همراه ياران خود مى‌خواهد از صحرايى بگذرد ولى به شياطين دچار مى‌گردد و عقل و آگاهى خود از دست مى‌دهد. بدون هدف به گرد خود مى‌چرخد. راه راست فرو مى‌هلد و از تسليم در برابر خداى جهانيان سر بر مى‌تابد و پاى به جاى پاى شيطان مى‌نهد.

/ ١٠٤

شرح آيات

موضع ما در برابر آنها

[٧٠] هر انسانى داراى فطرتى پاك است طعام و روابط جنسى و آسايش همه وسايل بقاى حيات است، اما هدف حيات چيز ديگرى است. طبعا به سبب اختلاف در فرهنگهايمان در تعريف اين هدف اختلاف داريم ولى در اصل قضيه اختلافى نداريم. بعضى دين خود و هدف خود را شهوات و اميال پنداشته‌اند و مى‌پندارند شهوات و اميال هدف اساسى حيات است. يعنى دين حق را بازيچه قرار داده‌اند و بر حسب ميل و خواست خود تفسيرش مى‌كنند و احكام و مراسمش را وسيله تفريح خود قرار مى‌دهند. چون در اين كار ممارست ورزند يكباره به انكارش زبان مى‌گشايند. موضعگيرى مؤمن در برابر اينگونه مردم، بريدن از آنهاست.

وَ ذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِباً وَ لَهْواً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا و واگذار آن كسان را كه دين خويش بازيچه و لهو گرفته‌اند و زندگانى دنيا فريبشان داد.» انسان به سبب غوطه‌ور شدنش در شهوات در حضيض چنين مذلّتى‌