تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٠ - سلول زندان زندگانى

حجت بر آنان تمام شده بود دعوت رسولان اجابت نكردند.

[٧] ولى اين سؤال ناشى از جهل و غيبت نيست، بلكه فقط براى حسابرسى است. تا ستمكاران به جرم خود اعتراف كنند. خداى تعالى به زودى آنان را از هر چه در زندگى‌شان گذشته است و هر عملى كه انجام داده‌اند آگاه خواهد كرد. زيرا خدا به هنگام ارتكاب آن اعمال حاضر و ناظر بوده است. از اين رو است كه مى‌فرمايد

فَلَنَقُصَّنَّ عَلَيْهِمْ بِعِلْمٍ وَ ما كُنَّا غائِبِينَ‌- و از هر چه كرده‌اند، با آگاهى تمام، برايشان حكايت خواهيم كرد. زيرا ما هرگز غايب نبوده‌ايم.»/ ٢٧٦ [٨] و پس از محاسبه نوبت به دادن پاداش عادلانه مى‌رسد. زيرا اعمال آدميان به حق و دقيق سنجيده مى‌شود بدون آن كه حتى ذره‌اى حساب نشده رها گردد.

وَ الْوَزْنُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌- در آن روز وزن كردن حق خواهد بود. آنها كه ترازويشان سنگين است رستگارانند.» زيرا هم به رستگارى مادى رسيده‌اند و هم به رستگارى معنوى و به بهشت و خشنودى خدا. ديگر سختيهاى زندگى و وحشتهاى آن پايان گرفته و زندگى خوش و ايمن از هر رنج و آفتى آغاز گرديده است.

[٩] ولى زيانمندى و خوارى و شوربختى انسان هنگامى است كه كفه حسناتش سبك باشد. زيرا هر كس تنها يك فرصت براى عمل دارد و آن هم همين چند روزه دنياست. اگر اين فرصت را از دست بدهد ديگر به دستش نخواهد آمد.

وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ بِما كانُوا بِآياتِنا يَظْلِمُونَ‌- آنان كه ترازوى اعمالشان سبك گشته است، كسانى هستند كه به آيات ما ايمان نياورده بودند و از اين رو به خود زيان رسانيده‌اند.» اينان آيات خدا را شنيدند و بدان عمل نكردند. پس هر چه حاصل كرده بودند همه را به باد فنا دادند و زندگى را تباه كردند.