قدريان گبران امّت من اند. چون بيمار شوند، عيادت ايشان مكنيد و چون بميرند، به جنازه ايشان مرويد؛ همه رافضيان قَدرى مذهب باشند.
اين بود نمونه بسيار كوچكى از تعصّبات مخالفان شيعه و تضييقاتى كه در اين قرنها بر ايشان روا مى داشتند. بنابراين قرن پنجم و ششم را بايد قرن تعصّبات و دوره تسلّط اهل سنّت بر شيعه ناميد. با اين همه مذهب تشيّع به تدريج توسعه پيدا كرد و نفوذ خود را در ميان مردم بلاد گسترش داد و «اين طايفه را در بلاد اسلام و شهرهاى معظم هزاران كُراسى و منابر و مساجد و مدارس است كه درو تقرير مذهب كنند به ظاهر؛ به حضور ترك و تازى، و نوبتهاى عقود مجالس ايشان اظهر من الشمس است. و آنچه مذهب ايشان باشد در اصول و فروع، پوشيده ندارند در كتب و فتاوا».
شيعه به تأسيس مدارس و كتابخانه ها پرداخت:
در بلاد خراسان و مازندران و شهرهاى شام از حلب و غير آن و بلاد عراق چون قم و آبه و كاشان كه مدارس چند است... امّا از براى دفع شبهت اشارتى برود به شهر رى كه منشأ و مولد اين قائل است كه اوّلاً، مدرسه بزرگ سيّد تاج الدين محمّد كيكى رحمه الله به كلاه دوزان كه مبارك شرفى فرموده است و قريب نود سال است كه معمور و مشهور است و در آنجا ختمات قرآن و نماز به جماعت هر روز پنج بار و مجلس وعظ هر هفته يك بار و دو بار و درس علوم و موضع مناظره و نزول مصلحان در آنجا كه مجاورند از اهل علم و زهد و فقهاء و سادات و غريب كه رسند و باشند بوده است و هست، نه در عهد طغرل بزرگ (سقاه اللّه رحمته) كردند؟! [١]
در همان صفحه و صفحات بعد، نام مدارس ديگر به شرح آمده. به علاوه تشكيل مجالس درس و فقه و شريعت را نيز در آن مدارس يادآور مى شود: