از دوران سلطنت شاه اسماعيل اوّل پادشاه صفوى (۹۰۶ق) تا به امروز دين رسمى كشور ايران، مذهب جعفرى اثنا عشرى است. بجاست كه به مناسبت مقال، نظرى به ظهور تشيّع در عالم اسلام بيفكنيم و ورود آن را در ايران و نضج و قوام آن را، كه به كوشش و پايمردى و همّت ايرانيان تحقّق پذيرفته، مورد مطالعه قرار بدهيم.

۱. شيعه

در اصل گروهى از مردم است و هر كسى كه انسان را يارى كند و در گروه او درآيد، شيعه وى است [١] ؛ و نيز به معنى: دوستان، ياران، پيروانِ كسى، آمده [٢] ؛ و بالأخره به گروهى از مسلمانان كه به امامت بلافصل مولا امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام و فرزندان او اعتقاد دارند، شيعه مى گويند. فقهاء و متكلّمين نيز پيروان على عليه السلام و يازده فرزندش را «شيعه» لقب دادند:
و يطلق فى عرف الفقهاء و المتكلّمين من الخلف و السَّلف على اتباع علىٍّ و بنيه، رضى اللّه عنهم. [٣]