۰ نام شفيع خود به نگين بر نوشتم آنك انگشترى خويش ببخشيد در ركوع ۰ ۱۲. در ج ۲، ص ۱۸۶ [١] ، در تفسير آيه: «وَقالَتِ اليَهُودُ يَدُ اللّه ِ مَغْلُولَةٌ» [٢] ، اشعارى چند در نكوهش بخل گفته؛ از جمله از ابن طباطبا [٣] اين دو بيت را نقل كرده است:
۰ وَكاتِبٍ حاسِبٍ إن رَمَت مُلتَمِساًما فِي يَدَيهِ إذا ما جِئتَ مُحتَدَيهِ ۰
۰ أضافَ تِسعِينَ تَقفُوها ثَلاثَتُهاإلى ثَلاثَةِ آلافٍ وَتِسعِمائَةِ ۰
[و هم او گفت]:
۰ إن رُمتُ ما فِي يَدَيكَ مُلتَمِساًأو جِئتُ أشكُو إلَيكَ ضِيقَ يَدِي ۰
۰ عَقَدتَ بِاليَسار اَربَعَةًمَنقُوصَةً سَبْعَةً مِنَ العَدَدِ. ۰
يوسف [٤] عروضى اين معنى را به پارسى گفت:
۰ هفت كم كن تو از چهار هزاربه كف اندر نگاهدار شمار ۰
۰ پس بدان آن زمان كه كف اميركس نبيند مگر بدين كردار ۰
اين ابيات مشتمل است بر آنكه اين كس كه اين عددها را شمار برانگشت گيرد از سه هزار و نهصد و نود و سه، هر دو دست او بسته بود.
۱۳. ج ۲، ص ۱۹۴ [٥] :
او از كار خود در ركوع و سجود است و تو از حسد او در قيام و قعودى، و فردات پيدا شود ثمره اين خواست [٦] و نشست كه خاكت بر سر بود و بادت به دست. باش تا انگشت حسرت در دندان ندامت گيرى و به زبان